中文

白雪与红玫

NEDERLANDS

Sneeuwwitje en Rozerood


从前,一所孤僻的农舍里住着一位贫穷的寡妇。 农舍的前面是座花园,花园里种着两株玫瑰,一株开白玫瑰,一株开红玫瑰。 她有两个女儿,长得像两朵玫瑰,一个叫白雪,一个叫红玫。 她俩生性善良,又活泼可爱,是世上再好没有的两个小孩了。 只是白雪比红玫稍文静、温柔,红玫喜欢在田间草地上跳跃、摘花、抓蝴蝶,白雪则总呆在家中,帮助妈妈干家务活,或在空闲时朗读故事给妈妈听。
她们俩姊妹情深,常一起出去,总是手拉着手。 白雪总是说:"我们不要分开。"红玫则说:"只要我们活着,就不会分开。"然后母亲会加上一句:"有福同享,有难同担。"
她们俩常常跑进森林,采摘红浆果吃。 野兽从不伤害她们,只是亲热地走近她们身旁。 小兔从她们手中啃吃着白菜叶,小鹿在她们身旁静静地吃着草,小马在她们身旁活泼乱跳,还有鸟儿坐在树干上,尽情地唱着它们才会的歌。
她们也从来没遇到过什么灾难,如果她们在森林里停留太久,当夜幕降临后,她们便双双躺在苔藓上,依偎在一起 ,一直睡到第二天清晨。 母亲也知道这一切,所以不用担心。
一次,她们又在林中过了一夜,黎明唤醒了她们,这时她们发现身旁竟坐着一位美少年,他穿着的一件白衣服,在阳光下闪闪发光。 他站起身来,十分友好地看着她们,然后一言不发地走进了森林的深处。 当她们回过头来向四周看时,发现自己竟睡在了悬崖峭壁旁。 如果她们在黑暗中再往前走上几步,就早已落进万丈深渊中了。 后来母亲告诉她们,那一定是位保护善良孩子的天使。
白雪和红玫把母亲的小屋布置得整整洁洁,看后确实令人赏心悦目。 到了夏天,轮着红玫整理房屋,每天清早,乘母亲还未醒,她总要从每株树上摘些花儿编成个花环,然后放在母亲的床前。 冬天白雪就会生火,并在铁架上挂个水壶。 铜质的壶儿总是擦得亮亮的,像金子般闪闪发光。 到了晚上,每当天空飘起雪花,母亲总会说:"白雪,去把门拴上。"于是娘儿仨围坐在火盆旁,母亲带上眼镜,拿着本大书高声地朗读起来。 姐妹俩一边听着,一边坐着纺纱。 就在她们的不远处躺着头小羊,身后的杆子上蹲着只小白鸽,头正藏在翅膀下。
一天晚上,当她们正舒舒服服地坐在一块时,听到有人在敲门,似乎要进来。 母亲说:"红玫,快去开门 ,一定是位求宿的过客。 "红玫走上去拔开了门栓,心想来者一定是位可怜的人儿。但来的不是个人,而是头熊,它把那宽宽的黑脑袋伸进了门内。
红玫尖叫一声,跳了回来,小羊咩咩地叫起来,鸽子也拍打着翅膀飞起来,白雪更是躲在了母亲的床后。 这时只听大熊开口说:"别害怕,我不会伤害你们,我已冻得不行了,我只想在你们旁边取点暖。"
"可怜的熊儿,"母亲说,"躺到火边来吧,小心别烧着了你的皮毛。"然后她喊道:"白雪,红玫,出来吧!熊不会伤害你们,没有歹意。"于是姐妹俩走了出来,小羊和鸽子也渐渐走到跟前,再也无所畏惧了。 熊说:"孩子们,帮我把身上的雪打一下。"于是她们拿出了扫帚,把熊儿浑身上下扫得干干净净的。 熊然后心满意足、舒舒服服地爬到火堆旁,口中还不时哼着歌。 没多久,他们便随和起来了,她们和这位笨拙的客人玩起游戏来,使劲地扯着它的毛发,几只脚一同踏在它的背上,把它翻过去又覆过来,她们甚至还用榛木枝抽打它,若是它嗷嗷叫,她们就会大笑。 如是她们太过份时,它才喊:"饶了我吧,孩子们:
白雪啊,红玫,
你快要打死你的求婚人了! "
睡觉的时候到了,其他人都上床了,母亲向熊说:"你躺到火边去吧,外面天气冷,这里不会冻着。"天一亮了,姐妹俩把熊放了出去,熊儿摇摇晃晃地踏着雪地走进了树林。
从此以后,每到晚上的同一时刻,熊总会到来,并乖乖地躺在火炉边,让孩子们和他一块尽情地玩乐。 孩子们对他也习以为常,只要这位黑朋友不来,她们就不肯闩门。
春天到了,野外一遍翠绿。 一天早上,熊对白雪说:"现在我得走了,整个夏天都不会回来。""你要到哪去,熊宝宝。"白雪问。 "我必须到森林深处去保护我的财宝,以防那些可恶的矮子偷窃。冬天,当大地覆盖着一层坚硬冰块时,他们只得呆在地下面不出来,而现在冰雪消融,和煦的阳光普照着大地,他们就破土而出,到处撬挖偷窃。一旦有任何东西落入他们的手中,被带入他们的洞中,就休想再见天日了。"
白雪对他的离去可伤心啦,她为熊儿开了门,熊儿匆匆往外挤出时,碰在了门闩上,身上扯下了一撮毛发,白雪似乎看到了里面发出的一道金光,但她一时无法确定。 熊儿很快离去了,一会儿就消失在林海中。
过了一段时候,母亲让姐妹俩去林中拾柴火。 她们发现一棵大树倒在地上,树干旁的草丛中有件东西在来回乱跳,不过看不清是什么东西。 等她们走近一看,原来是个小矮子,只见他面色枯黄,雪白胡须足有一码长。 此刻他胡须的一端正卡在树缝中,这小家伙就像一只拴在绳子上的狗,不停地乱跳,茫然不知所措。
小矮人瞪着一对通红的眼睛盯着姐妹俩,口里直嚷嚷:"还站着干吗?你们难道就不会帮我一把吗?""你怎么给卡到那里面了,小个子?"红玫问道。 "笨蛋,多嘴的傻瓜!"侏儒骂道,"我本想劈点柴来做饭,木头太大,我那一丁点的饭马上就烧焦了。我们可不像你们那些粗鲁、贪吃的家伙那样吃得多。本来我已把楔子打进去,且一切如我预想的那样进展顺利,可那该死的楔子太滑了,猛地往外弹了出来,树缝便马上合拢,可我这漂亮的胡子却拔不出来了。现在它被卡得很紧,我也走不开,你们俩个痴痴呆呆、油嘴滑舌、奶油粉面的毛丫头却在发笑,呸,你俩真是太可恶了!"
姑娘们于是使劲地帮他拔,可就是拔不出,胡子在里面卡得太紧了。 "我去找个帮手来,"红玫说。 "你这没头脑的笨丫头!"小矮子咆哮起来了,"找什么帮手?你们俩已够烦人的了,难道你们就没有别的法子?""别着急,"白雪说,"我来帮你。"于是她从口袋里掏出一把剪刀,一刀就把胡子的那端剪断了。
矮子脱身后,一把抓起藏在树根处的口袋,袋中装满了金子。 他一手提着袋子,口中嘟哝道:"你们这些粗鲁的家伙,把我这么漂亮的胡须给剪断了,你们不会遭好报的。"说完便把袋子摔上肩,瞧也不瞧她俩一眼就走了。
过了一些时候,白雪和红玫一起去钓鱼。 她俩走近小溪时,突然见到一个蚱蜢似的东西要往下跳,仿佛随时都会跳入水中,她们走近一看,原来又是那个小矮子。 "你上哪儿去?可不是要往水中去吧!""我才没那么傻呢!"小矮子叫道,"难道你没看到那条该死的鱼想把我拖下水吗?"小矮子刚才一直坐在那儿钓鱼,不巧把胡须和渔线搅在了一起,一会儿鱼咬食了,这位手无缚鸡之力的小矮子可没有力气把鱼儿拉上来。 鱼儿渐渐占了上风,使劲地把小矮子朝水中拉。 他只得抓住一把草秆和灯芯草,但那又有何用呢? 他只得跟着鱼儿的游动而上下跳动,随时有被拖入水中的危险。
姐妹俩来得正是时候,她们一边使劲地抓住小矮子,一边帮他从渔线上解胡须,可胡须和线缠得太紧了,怎么解也解不开。 她们实在是无计可施,只得拿出剪刀,一刀剪去好一段胡须。 小矮子一见便尖叫:"真粗野!你们俩个坏丫头竟敢毁我的容!先前剪掉了我好端端的胡须还不够吗?现在又剪掉最漂亮的一段,我还有何面目去见人?你们赶快给我滚,滚得连鞋子也丢掉才好!"说完便从草丛中提出一袋珠宝,二话没说就一步一拐地消失在岩石后。
不久后,母亲又打发姐妹俩进城买针线、绳索和带子。 她们沿路来到一片荒地,荒地上布满了巨大的石块。 只见一只大鸟正在空中翱翔,慢慢地又在她们头上盘旋,鸟儿越飞越低,最后停在不远处的一块岩石上。 紧接着她们听到了一声撕心的惨叫声,走上前一看,她们惊呆了,老鹰居然把她们的老熟人小矮子给逮住了,就要把他叼走。
孩子们出于天生的同情心,立刻抓住了小矮子,拼命地与鹰爪抢夺起来,最后把他夺了过来。 小矮子这下可吓呆了,等他回过一点神后,立刻歇斯底里地大叫:"难道你们就不能小心点吗?瞧你们把我这身棕色的上衣给扯成了什么破烂样,你们俩个笨手笨脚的毛丫头!"说完,他又扛起一袋宝石,钻进了岩石下面的洞中。 姐妹俩对这种忘恩负义的行径早已习以为常,赶忙上路往城中办事情。
回家的路上,她们又途经那片荒地,这下可把小矮子给吓了一跳。 原来他正往空地上倒一堆宝石,万万没想到这么晚居然还会有人来。 晚霞照在明亮的宝石上,七彩斑烂,耀眼无比,孩子们都看呆了,"你们傻呆呆地站在那里干什么?"小矮子吼道,他那张本是死灰色的脸气得变成了古铜色。 就在他不停的咒骂的同时,只听一声咆哮,一头黑熊从林中奔了出来,直向他们这儿扑来。 小矮子猛然吓了一跳,还没来得及逃回洞中,熊已赶到。 只见矮人心惊胆颤地哀求道:"亲爱的熊先生,你饶了我吧!我把所有的财宝都给你,瞧地上这些钻石多漂亮,饶了我吧!你不会吃我这弱不经风的瘦骨头吧,我还不够你塞牙的,快去抓住那俩个可恶的臭丫头,你可美美地吃一顿,准有肥肥的鹌鹑那么好吃!饶了我吧,去吃掉她们吧!"熊才不听他那一套呢,劈手一掌就把这可恶的家伙击倒在地,从此再也起不来了。
姐妹俩撒腿就逃,但听到熊儿喊道:"白雪、红玫,别害怕,等一下,我和你们一起去。"这时她们俩听出了这声音,于是停下来等着他。 熊走到跟前时,熊皮突然脱落了,只见站在她们面前的竟是位面貌英俊、浑身披金的帅小伙子。 "我是一位王子,"他说,"那个小矮子偷走了我的珠宝,并向我施了妖术,把我变成了一头野熊,整天在林间乱跑,直到他死我才能解脱。现在他已受到了应有的惩罚。"
白雪后来嫁给了他,红玫嫁给了王子的哥哥,他们平分了小矮子聚集在洞中的大量财宝。 老母亲和孩子们平安幸福地一起生活了多年,她把那两株玫瑰重新移到她的窗前,那儿便有了年年盛开的美丽无比的白玫瑰和红玫瑰。
Een arme weduwe leefde in een hutje en voor het hutje was een tuin en daar stonden twee rozeboompjes in, en de een had witte en de andere rode rozen; en ze had twee kinderen en die leken zo op die twee rozeboompjes, en het ene heette Sneeuwwitje en het andere Rozerood. Maar ze waren heel vroom en lief en ijverig en flink, zoals er zelden kinderen op aarde zijn geweest, alleen was Sneeuwwitje wat stiller en zachter dan Rozerood. Rozerood hield ervan om in de weiden en velden te springen en bloemen en vogels te zoeken, maar Sneeuwwitje zat liever thuis bij moeder, hielp haar met 't huishouden, of, als er niets te doen was, las ze haar voor. De kinderen hielden zoveel van elkaar, dat ze altijd hand in hand liepen als ze samen uitgingen; en als Sneeuwwitje zei: "We gaan nooit uit elkaar," dan vulde Rozerood aan: "Zolang we leven, nooit!" en de moeder voegde eraan toe: "Wat de één heeft, moet ze delen met de andere." Dikwijls liepen ze alleen in het bos om rode bessen te plukken, maar geen dier deed hun enig kwaad, ja, ze kwamen dikwijls aangelopen en deden heel vertrouwelijk: een haasje at een koolblad uit hun hand, een ree graasde naast hen; het hert kwam vrolijk langs hen gesprongen, en de vogels bleven zitten en zongen hun mooiste liedjes. Nooit kregen ze een ongeluk: als het in 't bos laat was geworden en de nacht al viel, dan gingen ze naast elkaar op 't mos liggen slapen tot de volgende morgen, en dat wist de moeder en ze maakte zich over hen geen zorgen. En eens op een keer toen ze ook weer in 't bos hadden geslapen, en ze gewekt werden door het morgenrood, zagen ze een mooi, witgekleed kind bij hen zitten. Toen stond het kind op en keek hen heel vriendelijk aan, maar het sprak geen woord en ging het bos weer in. En toen ze opkeken, zagen ze dat ze vlak bij een afgrond hadden geslapen en dat ze daar zeker in waren gevallen, als ze in de duisternis nog een paar passen verder waren gegaan. Maar hun moeder zei, dat het de engel moest zijn geweest die de wacht houdt over goede kinderen.
Sneeuwwitje en Rozerood hielden het hutje van hun moeder zo keurig, dat het een plezier was ernaar te kijken, 's Zomers deed Rozerood het huishouden en zette elke morgen voor haar moeder, voor ze wakker werd, een bos bloemen neer, van elke boom één roosje, 's Winters maakte Sneeuwwitje het vuur aan en hing de ketel aan de haak, een koperen ketel, die glansde als goud, zo prachtig was hij geschuurd, 's Avonds als de vlokken neervielen, dan zei moeder: "Kom Sneeuwwitje, schuif de grendel voor de deur." En dan gingen ze bij de haard zitten, en moeder nam haar bril en ging hun voorlezen uit een heel groot boek, en de beide meisjes luisterden en zaten te spinnen; naast hen lag een lammetje op de vloer en achter hen, op een kruk, zat een witte duif, z'n kop onder de vleugel.
Op een avond – ze zaten weer zo veilig bij elkaar, klopte iemand aan de deur, alsof hij vroeg om te worden binnengelaten. Moeder zei: "Gauw, Rozerood, doe eens open, 't zal een reiziger zijn die onderdak vraagt." Rozerood stond op, schoof de grendel weg en dacht dat het een arme man zou zijn, maar het was het niet; het was een beer, en hij strekte z'n dikke zwarte poten naar binnen. Rozerood gilde het uit en deed een sprong achteruit; het lammetje ging blaten, het duifje fladderde angstig, en Sneeuwwitje kroop achter het bed van haar moeder. Maar de beer kon praten en begon: "Wees niet bang, ik zal u geen kwaad doen, maar ik ben half verkleumd en ik zou me zo graag hier warmen." - "Arme beer," zei de moeder, "ga maar voor het vuur liggen en let erop, dat je je pels niet schroeit." Dan riep ze: "Sneeuwwitje, Rozerood, kom eens tevoorschijn, die beer doet niets, hij meent het goed." Toen kwamen ze allebei dichterbij, en langzaamaan kwamen ook het duifje en het lammetje dichterbij, en waren niet bang. De beer zei: "Kinderen, klop de sneeuw toch een beetje uit m'n vacht!" en ze haalden de bezem en veegden zijn vacht schoon; en toen ging hij voor het vuur liggen en knorde heel behaaglijk en tevreden. Het duurde niet lang of ze raakten helemaal vertrouwd met hem en begonnen hem een beetje te plagen. Ze trokken aan zijn haar, zetten hun voetjes op zijn rug, en sjorden hem naar alle kanten, of ze namen een hazeltak en sloegen hem daarmee, en als hij bromde, gingen ze lachen. Maar de beer vond het wel aardig, en als ze het wat al te bont maakten, riep hij: "Laat me toch leven, kinders,

Sneeuwwitje, Rozerood,
jullie slaan je vrijer dood!"

Toen het bedtijd was, en de anderen gingen slapen, zei de moeder tegen de beer: "Je kunt, in Godsnaam, daar wel bij de haard blijven liggen, dan heb je beschutting voor de kou en het slechte weer." En met het eerste morgenlicht, lieten de kinderen hem uit, en hij draafde door de sneeuw naar het bos. Van nu af aan kwam de beer iedere avond op een vaste tijd, ging bij de haard liggen, en liet de kinderen met hem spelen, zoveel ze wilden; en ze raakten er zo aan gewend, dat de deur niet eerder gegrendeld werd, voor de zwarte broeder binnen was.
Toen de lente kwam en buiten alles groen werd, zei de beer op een morgen tegen Sneeuwwitje: "Nu moet ik weg, en ik mag de hele zomer niet meer terugkomen." - "Waar ga je dan naar toe, lieve beer?" vroeg Sneeuwwitje. "Ik moet naar 't bos op mijn schatten passen tegen de boze dwergen; 's winters, als de grond bevroren is, moeten ze wel beneden blijven en dan kunnen ze niet doorwerken, maar nu, nu de zon de aarde heeft ontdooid en verwarmd, breken ze door, komen naar boven, en ze zoeken wat te stelen; en wat eenmaal in hun handen is gevallen en in hun hol is gekomen, dat krijg je zo makkelijk niet weer in 't daglicht." Sneeuwwitje was heel bedroefd over dat afscheid, en toen ze de grendel van de deur schoof en de beer eruit glipte, bleef hij aan de haak hangen en een stuk van z'n huid ging kapot, en toen scheen 't Sneeuwwitje toe of ze goud had zien blinken, maar ze was er niet zeker van. De beer snelde vlug weg en was weldra achter de bomen verdwenen. Na een poosje zond de moeder haar kinderen naar het woud om takkebosjes te maken. Buiten vonden ze een grote boom die geveld op de aarde lag, en bij die stam sprong iets tussen het gras omhoog en naar beneden, maar ze konden niet precies zien, wat. En toen ze dichterbij kwamen, zagen ze een dwerg met een heel oud, vervallen gezichtje en een ellenlange sneeuwwitte baard. Het einde van de baard was vastgeklemd in een spleet van de boom, en het kleine manneke sprong heen en terug als een hondje aan de lijn, en wist niet hoe hij los moest komen. Hij keek de meisjes met zijn rode, gloeiende ogen aan en riep: "Wat staan jullie daar? Kunnen jullie niet hier komen en me helpen?" - "Maar wat ben je nu begonnen, klein mannetje?" vroeg Rozerood. "Domme, nieuwsgierige gans!" antwoordde de dwerg, "ik heb die boom willen splijten, om houtjes te hebben voor het keukenvuur; want als je dikke blokken hebt, verbrandt het kleine beetje eten dat wij maar nodig hebben; want wij slokken niet zoveel op als jullie grof, begerig volk. Ik had er de wig al een eind ingedreven, en alles was goed gegaan, als dat ellendige hout maar niet zo glad was geweest, opeens sprong de wig eruit, en de boomspleet ging dicht; zo plotseling, dat ik er mijn mooie witte baard niet meer uit kon halen; nu zit hij vast, en ik kan niet weg! En nu lachen jullie melkmuilen! Bah, wat zijn jullie een plaaggeesten!" Intussen deden de kinderen alle mogelijke moeite, de baard los te krijgen, maar het ging niet. "Ik ga gauw iemand halen," zei Rozerood. "Oliedomme schaapskoppen!" snauwde de dwerg, "wie haalt er nu dadelijk iemand bij, jullie zijn er al twee teveel, weet je niets beters te vinden?" - "Wees nu niet zo ongeduldig," zei Sneeuwwitje, "ik zal wel wat bedenken," en ze haalde een schaartje uit haar zak en knipte het eind van de baard af. Nog maar net voelde de dwerg zich vrij, of hij greep naar een zak, die tussen de wortels van de boom lag en met goud was gevuld, hij tilde hem op, en bromde voor zich uit. "Onbehouwen volk, dat snijdt me zo maar een stuk van mijn prachtige baard af! Dank je de koekoek!" en daarmee slingerde hij z'n zak op z'n rug en liep weg, zonder de kinderen zelfs maar aan te kijken.
Een tijd later wilden Sneeuwwitje en Rozerood samen een maaltje vis gaan vangen. Toen ze vlakbij de beek waren, zagen ze, dat iets als een reuzegrote sprinkhaan naar 't water toe sprong, alsof hij erin wilde springen. Ze liepen erheen en herkenden de dwerg. "Waar wil je naar toe?" vroeg Rozerood, "je wou toch niet 't water in?" - "Zo'n gek ben ik niet!" schreeuwde de dwerg, "zien jullie dan niet, dat die verwenste vis me erin wil trekken?" Het kleine wezen had er zitten vissen, en helaas had de wind z'n baard in de hengel verward; en toen vlak daarna een grote vis beet, had het kleine schepsel kracht te kort, om het eruit te halen. De vis was de sterkste en trok de dwerg naar zich toe. Wel hield hij zich aan alle halmen en rietpluimen vast, maar dat hielp niet veel: hij moest alle bewegingen van de vis volgen en was steeds in gevaar in 't water te worden getrokken. De meisjes kwamen precies op tijd; ze hielden hem vast en probeerden de baard van de hengel los te maken, maar dat hielp weinig; baard en snoer zaten vast in elkaar. Er bleef niets anders over, dan het schaartje weer tevoorschijn te halen en de baard af te knippen, waarbij een klein gedeelte verloren ging. Toen de dwerg dat zag, schreeuwde hij hun toe: "Zijn dat manieren, slampampers, om iemands aangezicht te schenden? Is het niet genoeg, dat de punt al van mijn baard is genomen? Nu knippen jullie er het beste stuk af; ik kan me gewoon niet vertonen aan de familie. Ik wou dat jullie moest lopen en je schoenzolen verloren hadden!" en toen haalde hij een zak vol parels, die in 't riet lag, en zonder verder een woord te zeggen, sleepte hij die weg en verdween achter een steen. Kort daarna zond de moeder de beide meisjes naar de stad, om garen te kopen, naalden, band en veters. De weg ging over de hei, en daar lagen hier en daar grote rotsblokken. Daar zagen ze een grote vogel in de lucht; hij ging langzaam in kringen boven hun hoofd steeds dieper dalend, eindelijk kwam hij op een rots in hun nabijheid neergestreken. Vlak daarna hoorden ze een doordringende jammerkreet. Ze kwamen aanlopen en zagen tot hun schrik, dat de arend hun oude bekende, de dwerg, gepakt had en hem mee wilde nemen. De medelijdende kinderen hielden het mannetje dadelijk vast, en sjorden zo lang aan die arend dat hij zijn buit losliet. Toen de dwerg van zijn eerste schrik bekomen was, schreeuwde hij met een krijsende stem: "Kun je niet wat fatsoenlijker met me omgaan? Je hebt me getrokken aan mijn dunne jasje, zodat het overal vol met gaten en scheuren zit; onhandige domoren die jullie zijn!" En toen nam hij een zak edelstenen en glipte weer onder de rots in z'n hol. De meisjes waren allang gewend aan zijn ondankbaarheid, ze gingen verder en deden in de stad boodschappen. Op de terugweg kwamen ze weer de heide over, en daar verrasten ze de dwerg, die op een mooi plekje de zak met edelstenen had uitgeschud en geen ogenblik gedacht had, dat er zo laat nog iemand langs zou komen. De avondzon scheen in de schitterende stenen, ze flonkerden en straalden zo prachtig, in alle kleuren, dat de kinderen bleven staan en keken. "Wat staan jullie daar alsof kijken niks kost!" schreeuwde de dwerg ui z'n asgrauw gezicht werd purperrood van boosheid. En hij wilde z'n scheldpartij voortzetten, toen opeens een luid gebrom weerklonk en een zwarte beer uit 't bos kwam aandraven. Vol schrik sprong de dwerg op, maar hij kon niet meer bij zijn schuilhoek komen, de beer was al te dichtbij. Toen riep hij in angst: "Lieve beste beer, vergeef me, ik zal u al mijn schatten geven, kijk eens naar die mooie edelstenen, die daar liggen. Laat mij leven; wat heb je aan mij, klein onderkruipsel? Je proeft me nauwelijks tussen je tanden, neem liever die twee goddeloze meisjes, dat is een lekker hapje voor je, vet als jonge kwartels; eet die op in Godsnaam." De beer bekommerde zich niet om dit gepraat, gaf het lelijk gedrocht een enkele slag met zijn poot, en 't bleef roerloos liggen.
De meisjes waren weggehold, maar de beer riep hen na: "Sneeuwwitje en Rozerood, wees maar niet bang, ik ga met jullie mee!" Nu herkenden ze hem aan zijn stem, ze bleven staan, en toen de beer bij hen was, viel opeens het berevel weg en daar stond hij als een knappe kerel en hij was helemaal in 't goud gekleed. "Ik ben een koningszoon," zei hij, "en ik was betoverd door die gruwelijke dwerg, die mijn schatten had gestolen; ik moest door de bossen lopen als een wilde beer, tot zijn dood me zou verlossen, maar nu heeft hij z'n welverdiende straf."
Sneeuwwitje is met hem getrouwd, en Rozerood met zijn broer; ze deelden de schatten met elkaar, want de dwerg had alles in z'n hol gesleept. De oude moeder leefde nog heel lang en gelukkig bij haar kinderen. Maar ze nam de twee rozeboompjes mee, en die stonden voor haar venster en bloeiden jaar op jaar met de mooiste rozen, wit en rood.




比較翻譯:













Donations are welcomed & appreciated.


Thank you for your support.