ENGLISH

The sea-hare

TÜRKÇE

Deniz Tavşanı


There was once upon a time a princess, who, high under the battlements in her castle, had an apartment with twelve windows, which looked out in every possible direction, and when she climbed up to it and looked around her, she could inspect her whole kingdom. When she looked out of the first, her sight was more keen than that of any other human being; from the second she could see still better, from the third more distinctly still, and so it went on, until the twelfth, from which she saw everything above the earth and under the earth, and nothing at all could be kept secret from her. Moreover, as she was haughty, and would be subject to no one, but wished to keep the dominion for herself alone, she caused it to be proclaimed that no one should ever be her husband who could not conceal himself from her so effectually, that it should be quite impossible for her to find him. He who tried this, however, and was discovered by her, was to have his head struck off, and stuck on a post. Ninety-seven posts with the heads of dead men were already standing before the castle, and no one had come forward for a long time. The princess was delighted, and thought to herself, "Now I shall be free as long as I live." Then three brothers appeared before her, and announced to her that they were desirous of trying their luck. The eldest believed he would be quite safe if he crept into a lime-pit, but she saw him from the first window, made him come out, and had his head cut off. The second crept into the cellar of the palace, but she perceived him also from the first window, and his fate was sealed. His head was placed on the nine and ninetieth post. Then the youngest came to her and entreated her to give him a day for consideration, and also to be so gracious as to overlook it if she should happen to discover him twice, but if he failed the third time, he would look on his life as over. As he was so handsome, and begged so earnestly, she said, "Yes, I will grant thee that, but thou wilt not succeed."
Next day he meditated for a long time how he should hide himself, but all in vain. Then he seized his gun and went out hunting. He saw a raven, took a good aim at him, and was just going to fire, when the bird cried, "Don't shoot; I will make it worth thy while not." He put his gun down, went on, and came to a lake where he surprised a large fish which had come up from the depths below to the surface of the water. When he had aimed at it, the fish cried, "Don't shoot, and I will make it worth thy while." He allowed it to dive down again, went onwards, and met a fox which was lame. He fired and missed it, and the fox cried, "You had much better come here and draw the thorn out of my foot for me." He did this; but then he wanted to kill the fox and skin it, the fox said, "Stop, and I will make it worth thy while." The youth let him go, and then as it was evening, returned home.

Next day he was to hide himself; but howsoever much he puzzled his brains over it, he did not know where. He went into the forest to the raven and said, "I let thee live on, so now tell me where I am to hide myself, so that the King's daughter shall not see me." The raven hung his head and thought it over for a longtime. At length he croaked, "I have it." He fetched an egg out of his nest, cut it into two parts, and shut the youth inside it; then made it whole again, and seated himself on it. When the King's daughter went to the first window she could not discover him, nor could she from the others, and she began to be uneasy, but from the eleventh she saw him. She ordered the raven to be shot, and the egg to be brought and broken, and the youth was forced to come out. She said, "For once thou art excused, but if thou dost not do better than this, thou art lost!"

Next day he went to the lake, called the fish to him and said, "I suffered thee to live, now tell me where to hide myself so that the King's daughter may not see me." The fish thought for a while, and at last cried, "I have it! I will shut thee up in my stomach." He swallowed him, and went down to the bottom of the lake. The King's daughter looked through her windows, and even from the eleventh did not see him, and was alarmed; but at length from the twelfth she saw him. She ordered the fish to be caught and killed, and then the youth appeared. Every one can imagine what a state of mind he was in. She said, "Twice thou art forgiven, but be sure that thy head will be set on the hundredth post."

On the last day, he went with a heavy heart into the country, and met the fox. "Thou knowest how to find all kinds of hiding-places," said he; "I let thee live, now advise me where I shall hide myself so that the King's daughter shall not discover me." - "That's a hard task," answered the fox, looking very thoughtful. At length he cried, "I have it!" and went with him to a spring, dipped himself in it, and came out as a stall-keeper in the market, and dealer in animals. The youth had to dip himself in the water also, and was changed into a small sea-hare. The merchant went into the town, and showed the pretty little animal, and many persons gathered together to see it. At length the King's daughter came likewise, and as she liked it very much, she bought it, and gave the merchant a good deal of money for it. Before he gave it over to her, he said to it, "When the King's daughter goes to the window, creep quickly under the braids of he hair." And now the time arrived when she was to search for him. She went to one window after another in turn, from the first to the eleventh, and did not see him. When she did not see him from the twelfth either, she was full of anxiety and anger, and shut it down with such violence that the glass in every window shivered into a thousand pieces, and the whole castle shook.

She went back and felt the sea-hare beneath the braids of her hair. Then she seized it, and threw it on the ground exclaiming, "Away with thee, get out of my sight!" It ran to the merchant, and both of them hurried to the spring, wherein they plunged, and received back their true forms. The youth thanked the fox, and said, "The raven and the fish are idiots compared with thee; thou knowest the right tune to play, there is no denying that!"

The youth went straight to the palace. The princess was already expecting him, and accommodated herself to her destiny. The wedding was solemnized, and now he was king, and lord of all the kingdom. He never told her where he had concealed himself for the third time, and who had helped him, so she believed that he had done everything by his own skill, and she had a great respect for him, for she thought to herself, "He is able to do more than I."
Bir zamanlar bir kral kızı vardı. Sarayın çatı katındaki on iki pencereli odasında kalıyordu hep. Bu pencereden dışarı çıkıp baktığında da tüm ülkeyi görebiliyordu.
İlk pencereden baktığında normal bir insandan daha keskin görüyordu. İkinci pencereden baktığında daha iyi, üçüncüden baktığında ondan da iyi görebiliyordu.
Ve bu böyle gidiyordu; yani on ikinci pencereden baktığında yeryüzünde olan her şeyin yanı sıra, yeraltında olanları da görebiliyordu.
Ama çok kibirliydi bu kız; kimsenin buyruğu altına girmek istemiyor, ülkeyi tek başına idare etmek istiyordu. Bu nedenle bir ilan verdi. Buna göre ancak ve ancak kendisinden saklanmayı başarabilen bir erkekle evlenecekti!
Kim denediyse başaramadı ve başarısızlığı nedeniyle kellesi kesilerek bir kazığa çakıldı. Sarayın avlusunda kazığa geçirilmiş kafaların sayısı doksan yediyi bulmuştu.
Uzun süre kimse damat adayı olarak ortaya çıkmaya cesaret edemedi. Kralın kızı keyifliydi. "Ömür boyu özgür kalacağım!" diye düşünüyordu.
Derken üç erkek kardeş damat adayı olarak çıkageldi. Şanslarını deneyeceklerdi.
En büyükleri bir kireç kuyusuna saklanırsa kimsenin kendisini bulamayacağını düşündü. Ama kralın kızı birinci pencereden bakar bakmaz onu gördü ve hemen çağırtarak başını kestirtti.
Ortanca oğlan sarayın mahzenine gizlendi, ama genç kız onu da ilk pencereden bakar bakmaz buluverdi. Sonunda kellesi doksan dokuzuncu direğe geçirildi.
En küçük oğlan düşünmek için kendisine bir gün verilmesini, iki kez yanılırsa da bağışlanmayı istedi. Üçüncü kez kızın gözüne yakalanırsa yaşamından vazgeçecekti! Çok yakışıklı ve cana yakın biri olduğu için, genç kız onun bu önerisini kabul etti. "Hadi öyle olsun, ama başaramayacaksın!" dedi.
Ertesi gün oğlan nereye saklansam diye uzun uzun düşündü, ama bir çıkar yol bulamadı. O zaman silahını kavrayarak ava çıktı.
Derken bir karga gördü. Tam nişan alıp ateş edecekken kuş, "Beni vurma. Günün birinde sana yardımım dokunur" dedi. Oğlan silahını indirerek yoluna devam etti.
Derken bir göl kenarına geldi. Orada suyun yüzüne çıkmış olan koskoca bir balık gördü. Tam silahını doğrultmuşken balık, "Ateş etme. Bir gün sana yardımım dokunabilir" dedi. Oğlan onu vurmadı ve yoluna devam etti.
Derken bir tilkiyle karşılaştı. Ateş etti, ama ıskaladı.
Tilki, "Gel şu ayağımdaki dikeni çıkar bari" dedi.
Oğlan tilkinin istediğini yaptı, ama yine de onu öldürüp derisini yüzmek istedi. Tilki, "Vazgeç bu işten. Sana bir gün yardımım dokunabilir" dedi. Oğlan onu da serbest bırakarak evinin yolunu tuttu.
Ertesi sabah saklanması gerekiyordu. Uzun süre düşünse de nereye gizleneceğini bilemedi.
Ormana giderek kargaya sordu: "Seni serbest bırakmıştım. Şimdi söyle bana, nereye saklanayım da kralın kızı beni bulamasın?"
Karga başını öne eğerek uzun süre düşündü. Sonunda "Buldum!" diye gakladı. Yuvasından bir yumurta getirerek onu ikiye böldü. Oğlanı içine soktuktan sonra kabukları birleştirerek tam bir yumurta haline getirdi ve onun üzerine oturdu.
Ertesi gün kralın kızı birinci pencereden baktığında onu göremedi. Diğer pencerelerden de bakıp oğlanı göremeyince korkuya kapıldı. Ama on birinciden bakınca onu gördü! Kargayı öldürttü, yumurtayı parçalattı. Böylece oğlan ortaya çıkıverdi.
"Bu kez yakalandın. Bir dahakine daha iyi saklan, yoksa işin biter!" dedi.
Ertesi gün oğlan göle vardı ve balığa seslendi: "Senin hayatını bağışlamıştım. Şimdi söyle bana, nereye saklanayım da kralın kızı beni bulamasın?"
Balık uzun uzun düşündü. Sonunda "Buldum!" diye haykırdı: "Seni karnımda saklayacağım!"
Böyle diyerek onu yuttu ve suyun dibine daldı.
Kralın kızı sırayla pencerelerden baktı. Oğlanı on birinci pencereden de göremeyince çok şaşırdı. Ama on ikinci pencereden baktığında onu gördü. Balığı yakalatıp öldürttü. Böylece oğlan ortaya çıktı. Tabii ne halde olduğunu anlamışsınızdır!
Genç kız, "Seni iki kez bağışladım. Kellen yüzüncü kazığa dikilecek bu gidişle!" dedi.
Son gün oğlan üzüntüyle tarlalara daldı ve orada tilkiyle karşılaştı. Ona, "Sen gizlenecek yerleri iyi bilirsin. Ben senin hayatını kurtarmıştım. Şimdi söyle bana, nereye saklanayım da kralın kızı beni bulamasın?" dedi.
"Bu zor iş" diye cevap verdi tilki, suratını ekşitti. Birden "Buldum!" diye bağırdı.
Oğlanı alarak bir su kaynağına gitti. Suya girip çıktı ve bir hayvan satıcısına dönüştü. Oğlan da suya dalıp çıktı ve ufacık bir deniz tavşanı oluverdi. Satıcı şehre inerek bu ilginç hayvanı herkese gösterdi. Onu görmek için çok kişi toplandı. Sonunda kralın kızı da çıkageldi. Ufak hayvan hoşuna gitti ve onu satın aldı.
Satıcı balığa daha önceden, "Kralın kızı pencereye yanaştığı anda sen onun arkada topladığı saçlarının arasına girip saklan!" dedi.
Arama zamanı gelip çattı. Kralın kızı pencereye yaklaştı; birinciden başlayarak sırayla on bir pencereden de baktı, ancak oğlanı göremedi. On ikinci pencereden de bir şey göremeyince müthiş korktu ve kızdı; tüm pencereleri kırdı dağıttı. Öyle ki, yer yerinden oynadı.
Tam o sırada saçlarının arasındaki deniz tavşanını fark etti. Onu tuttuğu gibi "Yıkıl karşımdan!" diyerek yere fırlattı.
Balık hemen satıcının yanına gitti. Beraber su kaynağına giderek suya dalıp çıktılar ve asıl kimliklerine kavuştular.
Oğlan tilkiye teşekkür ederek "Senin yanında kargayla balığın lafı mı olur! Kafan gerçekten çalışıyormuş" dedi.
Ve doğruca saraya gitti. Kralın kızı onu bekliyordu, artık kaderine boyun eğmişti.
Düğün yapıldı ve oğlan kral olarak tüm ülkeye hükmetti. Ama karısına üçüncü kez nerede saklandığını ve kendisine kimin yardım ettiğini asla anlatmadı. Karısı da kocasının bunu kendi kendine başardığını sanarak "Benden de baskın çıktı!" diye düşündü.




Compare two languages:













Donations are welcomed & appreciated.


Thank you for your support.