NEDERLANDS

De korenaar

ITALIANO

La spiga


In oude tijden, toen God zelf nog op aarde rond liep, was het land veel vruchtbaarder dan het nu is en toen droegen de aren niet vijftig- of zestigvoud, maar vierhonderd- of vijfhonderdvoud. De korrels groeiden aan de halm van onderen af tot bovenaan toe, zolang het koren was, zo lang was ook de aar. Maar zo zijn de mensen; in tijden van overvloed letten ze niet genoeg op de goede dingen, die van God komen; ze worden onverschillig en lichtzinnig. Eens op een dag ging er een vrouw langs een korenveld, en het kindje dat naast haar huppelde, viel in een plas en maakte de jurk vuil. Toen rukte de moeder een handvol van die mooie aren af en veegde daarmee het jurkje af. Toen de Here God, die juist langs kwam, dat zag, werd hij boos en sprak: "Voortaan zal de korenhalm geen aar meer dragen: de mensen zijn de hemelse gaven niet langer waard." De omstanders die dat hoorden, schrokken en vielen op hun knieën en smeekten, dat hij toch nog iets aan de halm zou laten: als ze het zelf al niet waard waren, dan terwille van de vogels die anders zouden verhongeren. De Here, die hun ellende voorzag, kreeg medelijden en stond het verzoek toe. En zo bleef bovenaan de aar nog over, zoals hij nu groeit.
Nei tempi in cui Dio camminava ancora su questa terra suolo era molto più fertile di oggi: allora le spighe davano non cinquanta o sessanta chicchi, ma quattrocento o cinquecento, perché tutto lo stelo era una spiga e i chicchi crescevano dalla sua sommità fino al suolo. Ma così sono gli uomini: nell'abbondanza dimenticano che questa benedizione viene loro da Dio e diventano indifferenti e privi di coscienza. Un giorno una donna passava davanti a un campo di grano quando suo figlio, che era con lei, cadde in una pozzanghera e si sporcò il vestito. Allora la madre colse una manciata di spighe e le usò per pulirlo. Nostro Signore, che anche passava di lì, vedendo questo si adirò e disse: "D'ora in poi lo stelo del grano sarà senza spiga, poiché gli uomini non meritano i doni del cielo." Le persone che si trovavano lì intorno, al sentire queste parole caddero in ginocchio e lo supplicarono che lasciasse un po' di chicchi sullo stelo perché, se anche gli uomini non li meritavano, almeno i polli, che erano innocenti, non sarebbero morti di fame. Il Signore, prevedendo la miseria cui li avrebbe condannati, si impietosì e accolse la loro supplica: così la spiga crebbe solo sulla parte superiore dello stelo, come la vediamo oggi.

Traduzione Gian Carlo Macchi, © Gian Carlo Macchi




Vergelijk twee talen:













Donations are welcomed & appreciated.


Thank you for your support.