NEDERLANDS

Het oude moedertje

한국어

늙은 엄마


Er was eens in een grote stad een heel oud moedertje, en zij zat 's avonds alleen op haar kamer, en ze zat erover na te denken, hoe ze eerst haar man, dan haar beide kinderen, langzamerhand al haar familie, en tenslotte vandaag nog haar laatste vriend had verloren, en dat ze nu helemaal alleen en verlaten was. Toen werd ze moedeloos en treurig in het diepst van haar hart, maar het zwaarste woog haar wel het verlies van haar beide zoons; en in haar verdriet gaf zij God er de schuld van. Ze zat zo stil en in gedachten verzonken, toen opeens de kerkklok luidde voor de kerkdienst. Zij verbaasde zich erover dat ze zo de hele nacht in verdriet had doorgewaakt, en ze stak licht aan en ging naar de kerk. Bij haar aankomst was de kerk al licht, maar niet, als gewoonlijk, door kaarsen maar door een eigenaardige schemer. De kerk was ook al helemaal vol, ja, alle plaatsen waren bezet, en toen het moedertje op haar gewone plaats kwam, was die ook niet meer leeg, maar de hele bank zat vol. En toen ze de mensen aankeek, toen waren het allemaal gezichten van familie die al overleden was, ze zaten daar in hun ouderwetse kleren, maar met bleke gezichten. Ze praatten niet en ze zongen niet, maar er ging een zacht gemurmel door de kerk. Toen stond er iemand op en ging naar voren en zei tegen het oude moedertje "Kijk eens naar het altaar, daar zult u uw beide zoons zien." De oude vrouw keek en ze zag haar beide kinderen, en de één hing aan de galg en de ander was op het rad gebonden. Toen zei de moei: "Zie je, zo zou het hun vergaan zijn, als ze in leven waren gebleven en God hen niet als onschuldige kinderen bij zich had genomen." Sidderend ging het oude vrouwtje huiswaarts, en op haar knieën dankte zij God, dat hij het beter voor haar had gemaakt, dan ze had kunnen begrijpen. En op de derde dag ging zij liggen, en stierf.
큰 마을에, 자기 방에서 저녁에 혼자 앉아 어떻게 자신이 남편을 잃고, 그 후에 그의 아이들 둘 다, 그리고 그녀의 모든 친척을 한 명씩 한 명씩, 마침내 그녀의 마지막 친구까지 잃어서 지금처럼 혼자이고 쓸쓸한지 생각하는 늙은 여자가 있었습니다. 그녀는 너무 슬펐고 그녀에게 가장 힘든 것은 아들을 잃었다는 것이었습니다. 너무 고통스러워서 그녀는 신을 원망했습니다.

그래서 그곳에 가만히 앉아 생각에 몰두하고 있었습니다. 갑자기 그녀가 일찍 기도하는 사람을 위한 종이 울리는 것을 들었을 때, 그녀는 아직도 생각에 몰두하고 있었습니다. 그녀는 놀라서 슬픔에 잠겨 그날 밤 내내 지켜보았고, 등불을 밝혀 성당으로 갔습니다. 그녀가 도착했을 때 성당은 이미 불이 켜져 있었지만, 평소처럼 양초가 아니라 희미한 불빛으로 불이 켜져 있었습니다. 성당은 또한 이미 사람들로 가득 차 있었고, 모든 좌석이 채워졌습니다. 그리고 그 여자가 평소 앉던 자리에 갔을 때, 그 자리는 비어있지 않았고 그 긴 의자 전체가 완전히 차있었습니다. 그녀가 사람들을 보았을 때, 그들은 모두 예전의 옷을 입고 창백한 얼굴로 앉아있는 그녀가 잃은 사람들이었습니다. 그들은 말하지도 않고 노래도 부르지 않았지만, 흥얼거림과 속삭임은 성당 전체에서 들렸습니다. 그러자 그녀의 숙모가 일어나 앞으로 나가서 그 여자에게 말했습니다. "저기 제단 옆을 봐. 넌 너의 아들을 볼 수 있을 거야." 그 여자는 그곳을 보았고 하나는 교수대에 매달아져 있고, 다른 한 명은 바퀴에 묶여있는 아들을 보았습니다. 숙모가 말했습니다. "봐라, 아들이 살아있고 아들들이 죄가 없어서 신이 그들을 데려가지 않았다면 저런 모습이었을 거야." 그 여자는 떨면서 집에 갔고, 그녀는 그녀가 이해할 수 있는 것보다 더 친절하게 대해줘서 신에게 무릎을 꿇고 감사해 했습니다. 그리고 3일 후에, 그는 누워서 죽었습니다.




Vergelijk twee talen:













Donations are welcomed & appreciated.


Thank you for your support.