The king's son who feared nothing


De koningszoon die nergens bang voor was

There was once a King's son, who was no longer content to stay at home in his father's house, and as he had no fear of anything, he thought, "I will go forth into the wide world, there the time will not seem long to me, and I shall see wonders enough." So he took leave of his parents, and went forth, and on and on from morning till night, and whichever way his path led it was the same to him. It came to pass that he got to the house of a giant, and as he was so tired he sat down by the door and rested. And as he let his eyes roam here and there, he saw the giant's playthings lying in the yard. These were a couple of enormous balls, and nine-pins as tall as a man. After a while he had a fancy to set the nine-pins up and then rolled the balls at them, and screamed and cried out when the nine-pins fell, and had a merry time of it. The giant heard the noise, stretched his head out of the window, and saw a man who was not taller than other men, and yet played with his nine-pins. "Little worm," cried he, "why art thou playing with my balls? Who gave thee strength to do it?" The King's son looked up, saw the giant, and said, "Oh, thou blockhead, thou thinkest indeed that thou only hast strong arms, I can do everything I want to do." The giant came down and watched the bowling with great admiration, and said, "Child of man, if thou art one of that kind, go and bring me an apple of the tree of life." - "What dost thou want with it?" said the King's son. "I do not want the apple for myself," answered the giant, "but I have a betrothed bride who wishes for it. I have travelled far about the world and cannot find the tree." - "I will soon find it," said the King's son, "and I do not know what is to prevent me from getting the apple down." The giant said, "Thou really believest it to be so easy! The garden in which the tree stands is surrounded by an iron railing, and in front of the railing lie wild beasts, each close to the other, and they keep watch and let no man go in." - "They will be sure to let me in," said the King's son. "Yes, but even if thou dost get into the garden, and seest the apple hanging to the tree, it is still not thine; a ring hangs in front of it, through which any one who wants to reach the apple and break it off, must put his hand, and no one has yet had the luck to do it." - "That luck will be mine," said the King's son.
Then he took leave of the giant, and went forth over mountain and valley, and through plains and forests, until at length he came to the wondrous garden.

The beasts lay round about it, but they had put their heads down and were asleep. Moreover, they did not awake when he went up to them, so he stepped over them, climbed the fence, and got safely into the garden. There, in the very middle of it, stood the tree of life, and the red apples were shining upon the branches. He climbed up the trunk to the top, and as he was about to reach out for an apple, he saw a ring hanging before it; but he thrust his hand through that without any difficulty, and gathered the apple. The ring closed tightly on his arm, and all at once he felt a prodigious strength flowing through his veins. When he had come down again from the tree with the apple, he would not climb over the fence, but grasped the great gate, and had no need to shake it more than once before it sprang open with a loud crash. Then he went out, and the lion which had been lying down before, was awake and sprang after him, not in rage and fierceness, but following him humbly as its master.

The King's son took the giant the apple he had promised him, and said, "Seest thou, I have brought it without difficulty." The giant was glad that his desire had been so soon satisfied, hastened to his bride, and gave her the apple for which she had wished. She was a beautiful and wise maiden, and as she did not see the ring on his arm, she said, "I shall never believe that thou hast brought the apple, until I see the ring on thine arm." The giant said, "I have nothing to do but go home and fetch it," and thought it would be easy to take away by force from the weak man, what he would not give of his own free will. He therefore demanded the ring from him, but the King's son refused it. "Where the apple is, the ring must be also," said the giant; "if thou wilt not give it of thine own accord, thou must fight with me for it."

They wrestled with each other for a long time, but the giant could not get the better of the King's son, who was strengthened by the magical power of the ring. Then the giant thought of a stratagem, and said, "I have got warm with fighting, and so hast thou. We will bathe in the river, and cool ourselves before we begin again." The King's son, who knew nothing of falsehood, went with him to the water, and pulled off with his clothes the ring also from his arm, and sprang into the river. The giant instantly snatched the ring, and ran away with it, but the lion, which had observed the theft, pursued the giant, tore the ring out of his hand, and brought it back to its master. Then the giant placed himself behind an oak-tree, and while the King's son was busy putting on his clothes again, surprised him, and put both his eyes out.

And now the unhappy King's son stood there, and was blind and knew not how to help himself. Then the giant came back to him, took him by the hand as if he were someone who wanted to guide him, and led him to the top of a high rock. There he left him standing, and thought, "Just two steps more, and he will fall down and kill himself, and I can take the ring from him." But the faithful lion had not deserted its master; it held him fast by the clothes, and drew him gradually back again. When the giant came and wanted to rob the dead man, he saw that his cunning had been in vain. "Is there no way, then, of destroying a weak child of man like that?" said he angrily to himself, and seized the King's son and led him back again to the precipice by another way, but the lion which saw his evil design, helped its master out of danger here also. When they had got close to the edge, the giant let the blind man's hand drop, and was going to leave him behind alone, but the lion pushed the giant so that he was thrown down and fell, dashed to pieces, on the ground.

The faithful animal again drew its master back from the precipice, and guided him to a tree by which flowed a clear brook. The King's son sat down there, but the lion lay down, and sprinkled the water in his face with its paws. Scarcely had a couple of drops wetted the sockets of his eyes, than he was once more able to see something, and remarked a little bird flying quite close by, which wounded itself against the trunk of a tree. On this it went down to the water and bathed itself therein, and then it soared upwards and swept between the trees without touching them, as if it had recovered its sight again. Then the King's son recognized a sign from God and stooped down to the water, and washed and bathed his face in it. And when he arose he had his eyes once more, brighter and clearer than they had ever been.

The King's son thanked God for his great mercy, and travelled with his lion onwards through the world. And it came to pass that he arrived before a castle which was enchanted. In the gateway stood a maiden of beautiful form and fine face, but she was quite black. She spoke to him and said, "Ah, if thou couldst but deliver me from the evil spell which is thrown over me." - "What shall I do?" said the King's son. The maiden answered, "Thou must pass three nights in the great hall of this enchanted castle, but thou must let no fear enter thy heart. When they are doing their worst to torment thee, if thou bearest it without letting a sound escape thee, I shall be free. Thy life they dare not take." Then said the King's son, "I have no fear; with God's help I will try it." So he went gaily into the castle, and when it grew dark he seated himself in the large hall and waited. Everything was quiet, however, till midnight, when all at once a great tumult began, and out of every hole and corner came little devils. They behaved as if they did not see him, seated themselves in the middle of the room, lighted a fire, and began to gamble. When one of them lost, he said, "It is not right; some one is here who does not belong to us; it is his fault that I am losing." - "Wait, you fellow behind the stove, I am coming," said another. The screaming became still louder, so that no one could have heard it without terror. The King's son stayed sitting quite quietly, and was not afraid; but at last the devils jumped up from the ground, and fell on him, and there were so many of them that he could not defend himself from them. They dragged him about on the floor, pinched him, pricked him, beat him, and tormented him, but no sound escaped from him. Towards morning they disappeared, and he was so exhausted that he could scarcely move his limbs, but when day dawned the black maiden came to him. She bore in her hand a little bottle wherein was the water of life wherewith she washed him, and he at once felt all pain depart and new strength flow through his veins. She said, "Thou hast held out successfully for one night, but two more lie before thee." Then she went away again, and as she was going, he observed that her feet had become white. The next night the devils came and began their gambols anew. They fell on the King's son, and beat him much more severely than the night before, until his body was covered with wounds. But as he bore all quietly, they were forced to leave him, and when dawn appeared, the maiden came and healed him with the water of life. And when she went away, he saw with joy that she had already become white to the tips of her fingers. And now he had only one night more to go through, but it was the worst. The hob-goblins came again: "Art thou there still?" cried they, "thou shalt be tormented till thy breath stops." They pricked him and beat him, and threw him here and there, and pulled him by the arms and legs as if they wanted to tear him to pieces, but he bore everything, and never uttered a cry. At last the devils vanished, but he lay fainting there, and did not stir, nor could he raise his eyes to look at the maiden who came in, and sprinkled and bathed him with the water of life. But suddenly he was freed from all pain, and felt fresh and healthy as if he had awakened from sleep, and when he opened his eyes he saw the maiden standing by him, snow-white, and fair as day. "Rise," said she, "and swing thy sword three times over the stairs, and then all will be delivered." And when he had done that, the whole castle was released from enchantment, and the maiden was a rich King's daughter. The servants came and said that the table was already set in the great hall, and dinner served up. Then they sat down and ate and drank together, and in the evening the wedding was solemnized with great rejoicings.
Er was eens een prins, en die beviel het niet meer in het huis van zijn vader, en omdat hij nergens bang voor was, dacht hij: "Ik zal de wijde wereld ingaan, dan valt me de tijd niet te lang, en ik zal genoeg wonderlijke dingen te zien krijgen." Dus nam hij afscheid van zijn ouders en liep steeds maar door, van de ochtend tot de avond, en het kon hem niet schelen waar de weg hem heen bracht. Nu gebeurde het dat hij bij het huis van een reus kwam, en omdat hij moe was, ging hij voor de deur zitten rusten. En toen hij zijn ogen de kost gaf, zag hij in de tuin van de reus een spel liggen: dat waren een paar machtige kogels, en kegels zo groot als een mens. Na een poos kreeg hij er zin in, hij zette de kegels op en wierp de ballen erheen, schreeuwde en riep luid als er kegels vielen en was in zijn schik. De reus hoorde het lawaai, stak zijn hoofd naar buiten en zag een mens, net zo klein als andere mensen en die het toch durfde met zijn kegels te spelen. "Wurmpje!" riep hij, "wat doe jij met mijn kegels te kegelen? Wie heeft je daar kracht voor gegeven?" De prins keek op, zag de reus en sprak: "Jij log beest, dacht je dat jij alleen sterke armen had? Ik kan alles wat ik wil." De reus kwam naar beneden, zag met verwondering naar de kegels en zei: "Mensenkind, als je er zo één bent, ga dan een appel halen van de levensboom." - "Wat wou je daarmee?" vroeg de prins. "Voor mezelf wil ik hem niet," zei de reus, "maar ik heb een bruid, en die wil hem graag hebben, en ik heb ver gereisd, maar ik kan hem nergens vinden." - "Ik zal 'm wel vinden," zei de prins, "en ik zou niet weten wat me ervan zou weerhouden om die appel naar beneden te halen." De reus zei: "Dacht je dat dat zo makkelijk was? De tuin waar de boom in staat, is omgeven door een ijzeren hek, en voor het hek liggen wilde dieren, allemaal naast elkaar, en ze houden de wacht en laten niemand toe." - "Mij zullen ze wel binnenlaten," zei de prins. "Ja, als je in de tuin binnendringt en als je de appel ziet hangen, dan heb je hem nog niet: er hangt een ring voor, daar moet je je hand doorsteken als je de appel wilt plukken, en dat is nog niemand gelukt." - "Mij zal het wel lukken," zei de prins.
Toen nam hij afscheid van de reus, reisde over bergen en dalen, door velden en bossen, tot hij eindelijk de wondertuin bereikte. De dieren lagen er in een kring omheen, maar hun koppen lagen op de voorpoten en ze sliepen. Ze werden ook niet wakker toen hij er aankwam, maar hij stapte over hen heen, klom het hek over en kwam zo in de tuin. Middenin stond de levensboom, de rode appels blonken aan de takken. Hij klom langs de stam naar boven, en toen hij naar een appel wilde reiken, zag hij er een ring voor hangen, maar hij stak er zijn hand zonder moeite door en plukte de appel af. De ring sloot zich toen stevig om zijn arm en hij voelde hoe opeens een geweldige kracht door zijn aderen drong. Toen hij met de appel weer uit de boom klom, wilde hij niet meer over 't hek klimmen, maar hij greep in de poort, schudde er maar even aan en het brak open met groot gekraak. Toen ging hij naar buiten, en de leeuw die er voorlag, was wakker geworden en sprong hem na, maar niet in woede en wildheid, maar hij volgde hem onderdanig als zijn heer.
Nu bracht de prins de reus de beloofde appel en zei: "Zie maar, ik heb hem zonder moeite gekregen." De reus was blij, dat zijn wens zo spoedig vervuld was, hij snelde naar zijn bruid en gaf haar de appel die ze zo had begeerd. Het was een mooie, verstandige jonkvrouw en daar ze de ring niet aan zijn arm zag, zei zij: "ik geloof niet eerder, dat je die appel gehaald hebt, dan wanneer ik de ring aan je arm zie." De reus zei: "Ik hoef alleen maar naar huis te gaan om hem te halen," en hij dacht dat het een kleinigheid was, die van de zwakke mens met geweld weg te nemen, wat hij niet goedschiks zou willen geven. Hij eiste dus de ring van hem op, maar dat wilde de prins niet. "De appel en de ring horen bij elkaar," zei de reus, "als je hem niet geeft, dan zullen we erom vechten!"
Ze worstelden toen lang met elkaar, maar de reus kon de prins, die gesterkt werd door de toverkracht van de ring, niets doen. Toen verzon de reus een list en sprak: "Ik ben warm geworden door het worstelen, jij ook, we zullen gaan baden en ons afkoelen, voor we weer beginnen." Daar de prins niet verdacht was op bedrog, ging hij met hem in het water, stroopte z'n kleren af en z'n ring van de arm en ging de rivier in. Meteen greep de reus naar de ring en rende ermee weg; maar de leeuw, die de diefstal gezien had, ging hem achterna, rukte hem de ring uit de hand en bracht hem terug aan zijn meester. Toen ging de reus achter een eik staan, en terwijl de prins bezig was zijn kleren weer aan te trekken, overviel hij hem en stak hem beide ogen uit. Daar stond nu de arme prins; hij was blind en wist niet wat hij doen moest. De reus kwam weer langs, vatte hem bij de hand als iemand die hem wou leiden, en bracht hem naar de spits van een hoge rots. Daar liet hij hem staan en dacht: "Nog een paar stappen, en dan stort hij neer, en ik kan hem de ring aftrekken." Maar de trouwe leeuw had zijn meester niet verlaten, hield hem bij zijn kleren vast en trok hem zachtjes achteruit. Toen de reus kwam om het lijk te beroven, zag hij dat zijn list vergeefs was geweest. "Is dan zo'n zwak mensenkind niet klein te krijgen?" zei hij boos tegen zichzelf, en hij greep de prins en leidde hem langs een andere weg nog eens naar een afgrond: maar de leeuw die de kwade bedoeling merkte, hielp zijn meester ook ditmaal uit het gevaar. Ze kwamen allen dicht bij de rand; de reus liet de hand van de blinde los, en wilde hem alleen laten, maar de leeuw duwde de reus, zodat hij naar beneden stortte en te pletter sloeg. Weer trok het trouwe dier zijn meester van de gevaarlijke plek weg, en bracht hem bij een boom, waar een heldere beek langs liep. De prins ging daar zitten, maar de leeuw ging aan 't water liggen en sloeg hem met zijn poot het water in 't gezicht. Nauwelijks hadden enkele druppels de oogholten bevochtigd, of hij kon weer een klein beetje zien en hij zag een vogeltje dat hem dicht voorbij vloog, maar het stootte tegen een boomstam: daarop ging het in 't water, baadde zich, vloog dan weer op, streek zonder ergens tegen te stoten tussen de bomen door, als had hij het gezicht teruggekregen. Nu begreep de prins de wenk van God, boog zich naar 't water toe en waste zijn gezicht daarin. En toen hij zich oprichtte, had hij zijn ogen weer terug, zo helder en zuiver als ze geweest waren.
De prins dankte God voor de grote genade en trok met zijn leeuw verder de wereld door. Nu gebeurde het eens, dat hij bij een betoverd slot kwam. In de poort stond een jonkvrouw, mooi van gestalte en van gezicht, maar ze was helemaal zwart. Ze sprak hem aan: "O, kon je me verlossen uit de boze toverij waarin ik ben gebannen." - "Wat moet ik dan doen?" vroeg de prins. Het meisje antwoordde: "Drie nachten moet je in de grote zaal van dit betoverd kasteel doorbrengen, maar je mag beslist niet bang worden! Wanneer je 't allerergst wordt gekweld, en je houdt het uit zonder een kik te geven, dan ben ik bevrijd van de betovering, want ze mogen je niet doden." Toen zei de prins: "Bang ben ik niet, ik kan met Gods hulp een poging wagen." Zo ging hij vrolijk naar het slot, en toen het donker werd, ging hij in de grote zaal zitten wachten. Maar het bleef stil, tot middernacht, toen begon er opeens een geweldig lawaai en uit alle hoeken en gaten kwamen kleine duiveltjes te voorschijn. Ze deden of ze hem niet zagen, gingen midden in de kamer zitten, maakten een vuur aan en gingen spelen. Als er één verloor, sprak hij: "Het gaat niet goed, maar daar zit er iemand, die niet bij ons hoort, die is de schuld dat ik een slag verloren heb." - "Wacht, ik kom, jij achter de oven!" zei de ander. Het geschreeuw werd steeds luider zodat niemand het zonder angst aan kon horen. Maar de prins bleef rustig zitten en was nergens bang voor: maar tenslotte sprongen de duiveltjes van de grond op en tuimelden over hem heen, en het waren er zoveel, dat verzet onmogelijk was. Ze trokken hem over de grond, knepen hem, staken en sloegen hem, maar hij gaf geen kik. 's Morgens verdwenen ze, maar hij was zo moe, dat hij z'n ledematen nauwelijks kon gebruiken: toen de dag aanbrak kwam de zwarte schone bij hem. In haar hand had ze een klein flesje, daar zat levenswater in; ze waste hem daarmee en weldra voelde hij, dat alle pijn verdween en er frisse kracht door hem stroomde. Ze sprak: "Deze nacht heb je het gelukkig uitgehouden. Maar er komen nog twee nachten." Toen ging ze weer weg, en bij het weggaan zag hij, dat haar voeten wit waren geworden. De volgende nacht kwamen de duiveltjes weer en begonnen het spel opnieuw: ze speelden over de prins heen en sloegen hem nog harder dan de vorige nacht; zodat hij overal wonden kreeg. Maar omdat hij alles stil verdroeg, moesten ze hem tenslotte wel laten liggen; en toen het morgenrood aanbrak, kwam de zwarte jonkvrouw weer met het levenswater. En toen ze wegging zag hij tot zijn vreugde dat ze al blank was tot de toppen van haar vingers. Nu moest hij het nog één nacht uithouden, maar dat was de ergste. De duivels kwamen terug: "Ben je daar nog?" schreeuwden ze, "je wordt nu gepijnigd dat je je adem vergaat." Ze staken hem en sloegen hem, ze trokken hem aan armen en benen of ze hem in stukken wilden scheuren; maar hij hield alles uit zonder zelfs te kreunen. Eindelijk moesten ze weg, maar hij was buiten bewustzijn en verroerde zich niet; hij kon zijn ogen ook niet opslaan om de jonge vrouw te zien die binnenkwam en hem besprenkelde met het levenswater. Maar ineens was hij van alle pijn verlost, hij voelde zich fris en gezond, alsof hij pas uit een geruste slaap was ontwaakt; en toen hij zijn ogen opsloeg zag hij haar naast zich staan en ze was helemaal blank en schoon als de dag. "Sta maar op," zei ze, "en je moet nog drie maal met je zwaard boven de trap zwaaien, dan is alle betovering geweken." En toen hij dat gedaan had, was de ban over 't hele slot opgeheven, en de zwarte jonkvrouw bleek een rijke koningsdochter. Lakeien kwamen zeggen dat in de grote zaal was gedekt en reeds opgediend was. Ze gingen zitten, ze aten en dronken, en 's avonds werd met grote vreugde de bruiloft gevierd.

Compare two languages:

Donations are welcomed & appreciated.

Thank you for your support.