Six soldiers of fortune


Met z'n zessen de hele wereld door

There was once a man who was a Jack-of-all-trades; he had served in the war, and had been brave and bold, but at the end of it he was sent about his business, with three farthings and his discharge. "I am not going to stand this," said he; "wait till I find the right man to help me, and the king shall give me all the treasures of his kingdom before he has done with me." Then, full of wrath, he went into the forest, and he saw one standing there by six trees which he had rooted up as if they had been stalks of corn. And he said to him, "Will you be my man, and come along with me?" - "All right," answered he; "I must just take this bit of wood home to my father and mother." And taking one of the trees, he bound it round the other five, and putting the faggot on his shoulder, he carried it off; then soon coming back, he went along with his leader, who said, "Two such as we can stand against the whole world."

And when they had gone on a little while, they came to a huntsman who was kneeling on one knee and taking careful aim with his rifle. "Huntsman," said the leader, "what are you aiming at?" - "Two miles from here," answered he, "there sits a fly on the bough of an oak-tree, I mean to put a bullet into its left eye." - "Oh, come along with me," said the leader; "three of us together can stand against the world." The huntsman was quite willing to go with him, and so they went on till they came to seven windmills, whose sails were going round briskly, and yet there was no wind blowing from any quarter, and not a leaf stirred. "Well," said the leader, "I cannot think what ails the windmills, turning without wind," and he went on with his followers about two miles farther, and then they came to a man sitting up in a tree, holding one nostril and blowing with the other. "Now then," said the leader, "what are you doing up there?" - "Two miles from here," answered he, "there are seven windmills; I am blowing, and they are going round." - "Oh, go with me," cried the leader, "four of us together can stand against the world."

So the blower got down and went with them, and after a time they came to a man standing on one leg, and the other had been taken off and was lying near him. "You seem to have got a handy way of resting yourself," said the leader to the man. "I am a runner," answered he, "and in order to keep myself from going too fast I have taken off a leg, for when I run with both, I go faster than a bird can fly." - "Oh, go with me," cried the leader, "five of us together may well stand against the world."

So he went with them all together, and it was not long before they met a man with a little hat on, and he wore it just over one ear. "Manners! manners!" said the leader; "with your hat like that, you look like a jack-fool." - "I dare not put it straight," answered the other; "if I did, there would be such a terrible frost that the very birds would be frozen and fall dead from the sky to the ground." - "Oh, come with me," said the leader; "we six together may well stand against the whole world."

So the six went on until they came to a town where the king had caused it to be made known that whoever would run a race with his daughter and win it might become her husband, but that whoever lost must lose his head into the bargain. And the leader came forward and said one of his men should run for him. "Then," said the king, "his life too must be put in pledge, and if he fails, his head and yours too must fall." When this was quite settled and agreed upon, the leader called the runner, and strapped his second leg on to him. "Now, look out," said he, "and take care that we win." It had been agreed that the one who should bring water first from a far distant brook should be accounted winner. Now the king's daughter and the runner each took a pitcher, and they started both at the same time; but in one moment, when the king's daughter had gone but a very little way, the runner was out of sight, for his running was as if the wind rushed by. In a short time he reached the brook, filled his pitcher full of water, and turned back again. About half-way home, however, he was overcome with weariness, and setting down his pitcher, he lay down on the ground to sleep. But in order to awaken soon again by not lying too soft he had taken a horse's skull which lay near and placed it under his head for a pillow. In the meanwhile the king's daughter, who really was a good runner, good enough to beat an ordinary man, had reached the brook, and filled her pitcher, and was hastening with it back again, when she saw the runner lying asleep. "The day is mine," said she with much joy, and she emptied his pitcher and hastened on. And now all had been lost but for the huntsman who was standing on the castle wall, and with his keen eyes saw all that happened. "We must not be outdone by the king's daughter," said he, and he loaded his rifle and took so good an aim that he shot the horse's skull from under the runner's head without doing him any harm. And the runner awoke and jumped up, and saw his pitcher standing empty and the king's daughter far on her way home. But, not losing courage, he ran swiftly to the brook, filled it again with water, and for all that, he got home ten minutes before the king's daughter. "Look you," said he; "this is the first time I have really stretched my legs; before it was not worth the name of running." The king was vexed, and his daughter yet more so, that she should be beaten by a discharged common soldier; and they took counsel together how they might rid themselves of him and of his companions at the same time. "I have a plan," said the king; "do not fear but that we shall be quit of them for ever." Then he went out to the men and bade them to feast and be merry and eat and drink; and he led them into a room, which had a floor of iron, and the doors were iron, the windows had iron frames and bolts; in the room was a table set out with costly food. "Now, go in there and make yourselves comfortable," said the king. And when they had gone in, he had the door locked and bolted. Then he called the cook, and told him to make a big fire underneath the room, so that the iron floor of it should be red hot. And the cook did so, and the six men began to feel the room growing very warm, by reason, as they thought at first, of the good dinner; but as the heat grew greater and greater, and they found the doors and windows fastened, they began to think it was an evil plan of the king's to suffocate them. "He shall not succeed, however," said the man with the little hat; "I will bring on a frost that shall make the fire feel ashamed of itself, and creep out of the way." So he set his hat straight on his head, and immediately there came such a frost that all the heat passed away and the food froze in the dishes. After an hour or two had passed, and the king thought they must have all perished in the heat, he caused the door to be opened, and went himself to see how they fared. And when the door flew back, there they were all six quite safe and sound, and they said they were quite ready to come out, so that they might warm themselves, for the great cold of that room had caused the food to freeze in the dishes. Full of wrath, the king went to the cook and scolded him, and asked why he had not done as he was ordered. "It is hot enough there: you may see for yourself," answered the cook. And the king looked and saw an immense fire burning underneath the room of iron, and he began to think that the six men were not to be got rid of in that way.

And he thought of a new plan by which it might be managed, so he sent for the leader and said to him, "If you will give up your right to my daughter, and take gold instead, you may have as much as you like." - "Certainly, my lord king," answered the man; "let me have as much gold as my servant can carry, and I give up all claim to your daughter." And the king agreed that he should come again in a fortnight to fetch the gold. The man then called together all the tailors in the kingdom, and set them to work to make a sack, and it took them a fortnight. And when it was ready, the strong man who had been found rooting up trees took it on his shoulder, and went to the king. "Who is this immense fellow carrying on his shoulder a bundle of stuff as big as a house?" cried the king, terrified to think how much gold he would carry off. And a ton of gold was dragged in by sixteen strong men, but he put it all into the sack with one hand, saying, "Why don't you bring some more? this hardly covers the bottom!" So the king bade them fetch by degrees the whole of his treasure, and even then the sack was not half full. "Bring more!" cried the man; "these few scraps go no way at all!" Then at last seven thousand waggons laden with gold collected through the whole kingdom were driven up; and he threw them in his sack, oxen and all. "I will not look too closely," said he, "but take what 1 can get, so long as the sack is full." And when all was put in there was still plenty of room. "I must make an end of this," he said; "if it is not full, it is so much the easier to tie up." And he hoisted it on his back, and went off with his comrades. When the king saw all the wealth of his realm carried off by a single man he was full of wrath, and he bade his cavalry mount, and follow after the six men, and take the sack away from the strong man. Two regiments were soon up to them, and called them to consider themselves prisoners, and to deliver up the sack, or be cut in pieces. "Prisoners, say you?" said the man who could blow, "suppose you first have a little dance together in the air," and holding one nostril, and blowing through the other, he sent the regiments flying head over heels, over the hills and far away. But a sergeant who had nine wounds and was a brave fellow, begged not to be put to so much shame. And the blower let him down easily, so that he came to no harm, and he bade him go to the king and tell him that whatever regiments he liked to send more should be blown away just the same. And the king, when he got the message, said, "Let the fellows be; they have some right on their side."

So the six comrades carried home their treasure, divided it among them, and lived contented till they died.
Ooit toen de wereld nog open was voor ieder mens, leefde er eens een man, die heel goed was in allerlei kunsten. Hij diende in de oorlog en gedroeg zich zeer dapper en heldhaftig, maar toen de oorlog afgelopen was, kreeg hij ontslag en drie stuivers zakgeld voor onderweg. "Wacht maar," zei hij, "dat laat ik niet op mij zitten; als ik de goede mensen maar tref, dan moet de koning mij nog de schatten van het hele land uitbetalen."

Toen ging hij het bos door, en daar zag hij iemand staan, die juist zes bomen had uitgetrokken of het korenhalmen waren. Hij zei tegen hem: "Wil je mijn dienaar zijn en met mij mee trekken?" - "Ja," zei hij, "maar eerst moet ik m'n moeder dit vrachtje hout thuisbrengen." En hij nam één van de bomen en wikkelde die om de vijf andere, hief het vrachtje op zijn schouder en liep weg. Toen kwam hij weer terug en ging met zijn meester verder. Deze zei: "Wij tweeën komen samen de hele wereld wel door."

Toen ze een poosje gelopen hadden, vonden ze een jager. Hij lag juist geknield, had de buks aangelegd en mikte. De soldaat zei tegen hem: "Jager, wat wil je schieten?" Hij antwoordde: "Twee mijl van hier zit er een vlieg op de tak van een eik, die wil ik z'n linker oog afschieten." - "O ga dan maar met me mee," zei de man, "als wij drieën samen blijven, komen we de wereld wel door." De jager had daar wel zin in, en ging met hen mee.

Nu kwamen ze bij zeven windmolens, de wieken zwaaiden heel snel rond, en toch was er rechts noch links enige wind, en er bewoog geen enkel blaadje. Toen zei de soldaat: "Ik weet niet wat het is, wat die molens drijft, want er is geen zuchtje wind." En hij ging met zijn mannen verder, maar toen hij twee mijl gelopen had, zagen ze iemand in een boom zitten, die hield z'n ene neusgat dicht en blies met het andere. "Zeg, wat doe je daar boven?" vroeg de soldaat. Hij antwoordde: "Twee mijl hier vandaan staan zeven windmolens; ik blaas wat, zodat ze draaien." - "O, ga dan maar met mij mee," zei de soldaat, "als we met z'n vieren samen zijn, komen we wel de hele wereld door." De blazer klom uit de boom, en ging mee.

Na een poosje zagen ze een man, die stond op één been en had het andere afgegespt en naast zich neergelegd. Nu zei de soldaat: "Je hebt 't je makkelijk gemaakt en kunt uitrusten." - "O, ik ben een loper," antwoordde hij, "en om nu niet al te snel te lopen, heb ik het ene been afgelegd; want als ik met twee benen loop, dan gaat het nog vlugger dan een vogel vliegt." - "O, ga toch mee, als wij vijven samen blijven, dan komen we wel de hele wereld door." Toen ging hij mee.

En het duurde niet lang, of ze kwamen iemand tegen met een hoedje, maar dat zat helemaal op één oor. Toen sprak de meester tot hem: "Netjes! Netjes! Zet je hoed niet zo op één oor, je ziet eruit als een gek." - "Dat mag ik niet doen," zei de ander, "want als ik mijn hoed recht zet, dan komt er een ontzettende vorst, zodat de vogels in de hemel bevriezen en dood ter aarde vallen." - "O, ga maar met ons mee," zei de soldaat, "als wij zessen samen blijven, dan komen we de hele wereld door."

Nu gingen zij met zijn zessen naar een stad. Daar had de koning laten omroepen, dat, wie met zijn dochter om 't hardst zou lopen en van haar won, die mocht met haar trouwen. Maar wie het verloor, zou zijn hoofd verliezen. Toen meldde de soldaat zich als meester aan en zei: "Ik wil mijn dienaar voor mij laten lopen." De koning gaf ten antwoord: "Dan moet je ook voor zijn leven instaan, zo, dat zowel zijn hoofd als jouw hoofd voor de overwinning ingezet worden."

Toen dat afgesproken en bezegeld was, gespte de man de loper het tweede been aan en zei tegen hem: "Nu maar vlug zijn en zorgen dat wij winnen." Er was afgesproken, dat, wie het eerste water uit een verafgelegen bron terugbracht, die zou winnaar zijn. Nu kreeg de loper een kruik en de prinses kreeg een kruik, en ze begonnen tegelijkertijd te lopen, maar in een oogwenk, toen de prinses nog maar een eindje gelopen had, kon geen van de toeschouwers de loper meer zien, en het was net of de wind langs gesuisd was. In korte tijd was hij bij de bron, schepte de kruik vol water, en keerde weer om. Midden op de terugweg overviel hem de vermoeienis, hij zette de kruik terzijde, ging liggen en sliep in. Een paardeschedel, die daar op de grond lag, had hij als hoofdkussen genomen, dat was hard en dan zou hij gauw weer ontwaken.

Intussen was de prinses die ook goed lopen kon, zo goed als een gewoon mens maar lopen kan, bij de bron gekomen, en ze snelde met haar kruik vol water weer terug. Maar toen ze de loper zag liggen slapen, was ze blij en zei: "Die vijand is in mijn handen gevallen," ze leegde zijn kruik en snelde verder. Nu zou alles verloren zijn geweest, als niet gelukkig de jager met zijn scherpe ogen bovenop het kasteel had gestaan en alles had gezien. Hij sprak: "De prinses zal het toch tegen ons niet winnen!" Hij laadde zijn buks en schoot zo precies, dat hij de paardenschedel wegschoot onder 't hoofd van de loper, zonder hemzelf te raken. Nu werd de loper wakker, sprong op, zag dat de kruik leeg was gegooid, en de prinses al een eind verder was. Hij verloor moed noch bezinning, liep met de kruik weer naar de bron terug, schepte opnieuw water, en was nog tien minuten vóór de prinses in het kasteel terug. "Zie je," zei hij, "nu heb ik pas eens goed kunnen rennen, wat ik eerst deed was nauwelijks lopen te noemen."

Maar het beviel de koning niet, en zijn dochter nog minder, dat zij de vlag had moeten strijken voor zo'n gewone afgedankte soldaat. Ze beraadslaagden samen, hoe ze hem en zijn vrienden kwijt konden. Nu zei de koning tot haar: "Ik heb er wat op gevonden. Wees maar niet bang: ze komen niet meer terug." En tegen hen zei hij: "Nu kunnen jullie een poosje plezier maken en samen gezellig eten en drinken." Hij bracht hen naar een kamer waarvan de vloer van ijzer was, de deuren waren ook van ijzer, en de vensters waren met ijzeren tralies beschermd. Midden in de kamer stond een tafel vol heerlijk eten, en de koning zei tegen hen: "Ga hier maar in, en dat het je goed mag smaken." En terwijl ze binnen waren, liet hij de deuren sluiten en grendelen. Verder liet hij de kok komen en hij beval hem, onder de kamer een vuur te maken, zodat de vloer gloeiend heet werd. Zo deed de kok. Het begon en het werd voor het zestal in de kamer, terwijl ze aan tafel zaten, al heel warm; ze dachten dat ze van 't eten zo warm waren; maar toen de hitte steeds heviger werd en ze naar buiten wilden, maar de deuren en vensters gesloten vonden, toen merkten ze, dat de koning kwaad in de zin had gehad en hen wilde verstikken. "Maar dat zal hem niet lukken," zei die van het hoedje, "ik zal een vrieskou laten komen, waar het vuur zich voor schamen zal en zelfs wegkruipen." En hij zette z'n hoedje recht, en meteen begon het te vriezen, alle hitte verdween, en zelfs het eten op de schotels bevroor.

Toen er een paar uur voorbij waren, en de koning dacht, dat ze wel allemaal van hitte waren omgekomen, liet hij de deuren ontgrendelen en wilde zelf het eerst zijn slachtoffers zien. Maar bij het opengaan van de deur stonden daar alle zes op een rij, fris en gezond, en ze zeiden dat ze erg blij waren, dat ze er weer uit konden, om zich te warmen, want het was binnen zo verschrikkelijk koud geweest, dat het eten aan de schotels was vastgevroren. Woedend ging de koning naar beneden naar de kok, viel tegen hem uit en vroeg, waarom hij niet gedaan had, wat hem was bevolen. Maar de kok antwoordde: "De hitte is groot genoeg, als de koning zelf maar eens wil kijken!" Nu zag de koning ook, dat er een geweldig vuur onder de ijzeren kamer brandde, en hij begreep dat hij tegen het zestal op deze manier niets kon uitrichten.

Dus begon de koning opnieuw plannen te smeden om de onaangename gasten kwijt te raken; hij liet de meester bij zich komen en sprak: "Wanneer je goud wilt hebben om het recht op mijn dochter op te geven, dan kun je krijgen zoveel als je hebben wilt." - "Graag, o koning," zei de man, "geef me dan zoveel als mijn dienaars kunnen dragen, dan begeer ik u dochter niet." De koning was daarmee tevreden, en de man zei nog: "Dan kom ik het over veertien dagen halen." En hij riep alle kleermakers bij elkaar, want die moesten veertien dagen lang bezig zijn met het naaien van een zak. En toen die klaar was, moest de sterke man, hij die bomen kon uittrekken, de zak op zijn schouder nemen, en met hem naar de koning gaan. De koning vroeg: "Wat is dat voor een geweldige kerel, die die baal linnen, zo groot als een huis, op zijn schouder draag?" en hij schrok en dacht "Wat zal die een goud meeslepen!"

Nu liet hij een ton goud brengen, die moest door zestien van de sterkste mannen worden gedragen, maar de sterke nam het met één hand op, stak het in de zak en zei: "Waarom begin je niet met wat meer, dit is namelijk genoeg om de bodem te bedekken." Gaandeweg moest de koning zijn hele schatkamer laten brengen, de sterke schoof het allemaal in die zak en hij was nog pas half vol. "Haal nog eens wat," zei de sterke man, "die paar brokken vullen nog niets." Nu moesten er nog zevenduizend wagens vol goud uit het hele rijk aangereden worden en de sterke stopte die met de voorgespannen trekdieren erbij, zo in z'n zak. "Ik kijk er niet langer naar," zei hij, "ik pak maar wat er komt, zodat die zak tenminste vol komt." Toen alles erin gepakt was, zou er toch nog een massa bij kunnen; en toen zei hij: "Ik zal er nu maar een eind aan maken; men bindt een zak wel eens meer dicht, als hij nog niet helemaal vol is." Toen wierp hij hem op zijn rug en ging met zijn maats verder.

Toen nu de koning zag, hoe die ene man de rijkdom van het hele land wegdroeg, werd hij boos. Hij liet de ruiterij aanrukken, zij moesten het zestal nazetten en hadden bevel om de sterke zijn zak te ontfutselen. Twee regimenten hadden hen spoedig ingehaald; zij riepen het zestal toe: "Jullie zijn gevangenen, leg die zak met goud neer, of jullie worden in de pan gehakt!" - "Wat beweren jullie?" zei de blazer. "Wij gevangenen? Dan kunnen jullie met z'n allen in de lucht een rondedans gaan maken!" En hij hield zijn ene neusgat dicht en blies met het andere de beide regimenten om. Ze vlogen uiteen de blauwe lucht in, en over alle bergen heen, de één naar deze, de ander naar die kant. Een sergeant vroeg om genade: hij had negen wonden en was een dapper man die deze ellende niet verdiende. Toen blies de blazer minder hard, zodat hij zachtjes naar beneden kwam, en hij zei tegen hem: "Ga nu maar naar huis en bericht de koning, dat hij nog maar wat ruiterij stuurt: ik zal ze allemaal de lucht in blazen." De koning hoorde dit antwoord en zei: "Laat die kerels maar gaan, die hebben wat bijzonders." Toen bracht het zestal alle rijkdom naar huis, verdeelde het en leefde gelukkig tot het einde van hun dagen.

Compare two languages:

Donations are welcomed & appreciated.

Thank you for your support.