Ferdinand the faithful


Fernand getrouw en Fernand ontrouw

Once on a time lived a man and a woman who so long as they were rich had no children, but when they were poor they had a little boy. They could, however, find no godfather for him, so the man said he would just go to another place to see if he could get one there. As he went, a poor man met him, who asked him where he was going. He said he was going to see if he could get a godfather, that he was poor, so no one would stand as godfather for him. "Oh," said the poor man, "you are poor, and I am poor; I will be godfather for you, but I am so ill off I can give the child nothing. Go home and tell the nurse that she is to come to the church with the child."
When they all got to the church together, the beggar was already there, and he gave the child the name of Ferdinand the Faithful.

When he was going out of the church, the beggar said, "Now go home, I can give you nothing, and you likewise ought to give me nothing." But he gave a key to the nurse, and told her when she got home she was to give it to the father, who was to take care of it until the child was fourteen years old, and then he was to go on the heath where there was a castle which the key would fit, and that all which was therein should belong to him. Now when the child was seven years old and had grown very big, he once went to play with some other boys, and each of them boasted that he had got more from his godfather than the other; but the child could say nothing, and was vexed, and went home and said to his father, "Did I get nothing at all, then, from my godfather?" - "Oh, yes," said the father, "thou hadst a key if there is a castle standing on the heath, just go to it and open it." Then the boy went thither, but no castle was to be seen, or heard of.

After seven years more, when he was fourteen years old, he again went thither, and there stood the castle. When he had opened it, there was nothing within but a horse, a white one. Then the boy was so full of joy because he had a horse, that he mounted on it and galloped back to his father. "Now I have a white horse, and I will travel," said he. So he set out, and as he was on his way, a pen was lying on the road. At first he thought he would pick it up, but then again he thought to himself, "Thou shouldst leave it lying there; thou wilt easily find a pen where thou art going, if thou hast need of one." As he was thus riding away, a voice called after him, "Ferdinand the Faithful, take it with thee." He looked around, but saw no one, then he went back again and picked it up. When he had ridden a little way farther, he passed by a lake, and a fish was lying on the bank, gasping and panting for breath, so he said, "Wait, my dear fish, I will help thee get into the water," and he took hold of it by the tail, and threw it into the lake. Then the fish put its head out of the water and said, "As thou hast helped me out of the mud I will give thee a flute; when thou art in any need, play on it, and then I will help thee, and if ever thou lettest anything fall in the water, just play and I will reach it out to thee." Then he rode away, and there came to him a man who asked him where he was going. "Oh, to the next place." Then what his name was? "Ferdinand the Faithful." - "So! then we have got almost the same name, I am called Ferdinand the Unfaithful." And they both set out to the inn in the nearest place.

Now it was unfortunate that Ferdinand the Unfaithful knew everything that the other had ever thought and everything he was about to do; he knew it by means of all kinds of wicked arts. There was, however, in the inn an honest girl, who had a bright face and behaved very prettily. She fell in love with Ferdinand the Faithful because he was a handsome man, and she asked him whither he was going. "Oh, I am just travelling round about," said he. Then she said he ought to stay there, for the King of that country wanted an attendant or an outrider, and he ought to enter his service. He answered he could not very well go to any one like that and offer himself. Then said the maiden, "Oh, but I will soon do that for you." And so she went straight to the King, and told him that she knew of an excellent servant for him. He was well pleased with that, and had Ferdinand the Faithful brought to him, and wanted to make him his servant. He, however, liked better to be an outrider, for where his horse was, there he also wanted to be, so the King made him an outrider. When Ferdinand the Unfaithful learnt that, he said to the girl, "What! Dost thou help him and not me?" - "Oh," said the girl, "I will help thee too." She thought, "I must keep friends with that man, for he is not to be trusted." She went to the King, and offered him as a servant, and the King was willing.

Now when the King met his lords in the morning, he always lamented and said, "Oh, if I had but my love with me." Ferdinand the Unfaithful was, however, always hostile to Ferdinand the Faithful. So once, when the King was complaining thus, he said, "You have the outrider, send him away to get her, and if he does not do it, his head must be struck off." Then the King sent for Ferdinand the Faithful, and told him that there was, in this place or in that place, a girl he loved, and that he was to bring her to him, and if he did not do it he should die.

Ferdinand the Faithful went into the stable to his white horse, and complained and lamented, "Oh, what an unhappy man I am!" Then someone behind him cried, "Ferdinand the Faithful, why weepest thou?" He looked round but saw no one, and went on lamenting; "Oh, my dear little white horse, now must I leave thee; now must I die." Then some one cried once more, "Ferdinand the Faithful, why weepest thou?" Then for the first time he was aware that it was his little white horse who was putting that question. "Dost thou speak, my little white horse; canst thou do that?" And again, he said, "I am to go to this place and to that, and am to bring the bride; canst thou tell me how I am to set about it?" Then answered the little white horse, "Go thou to the King, and say if he will give thou what thou must have, thou wilt get her for him. If he will give thee a ship full of meat, and a ship full of bread, it will succeed. Great giants dwell on the lake, and if thou takest no meat with thee for them, they will tear thee to pieces, and there are the large birds which would pick the eyes out of thy head if thou hadst no bread for them." Then the King made all the butchers in the land kill, and all the bakers bake, that the ships might be filled. When they were full, the little white horse said to Ferdinand the Faithful, "Now mount me, and go with me into the ship, and then when the giants come, say,

"Peace, peace, my dear little giants,
I have had thought of ye,
Something I have brought for ye;"
and when the birds come, thou shalt again say,

"Peace, peace, my dear little birds,
I have had thought of ye,
Something I have brought for ye;"
then they will do nothing to thee, and when thou comest to the castle, the giants will help thee. Then go up to the castle, and take a couple of giants with thee. There the princess lies sleeping; thou must, however, not awaken her, but the giants must lift her up, and carry her in her bed to the ship." And now everything took place as the little white horse had said, and Ferdinand the Faithful gave the giants and the birds what he had brought with him for them, and that made the giants willing, and they carried the princess in her bed to the King. And when she came to the King, she said she could not live, she must have her writings, they had been left in her castle. Then by the instigation of Ferdinand the Unfaithful, Ferdinand the Faithful was called, and the King told him he must fetch the writings from the castle, or he should die. Then he went once more into the stable, and bemoaned himself and said, "Oh, my dear little white horse, now I am to go away again, how am I to do it?" Then the little white horse said he was just to load the ships full again. So it happened again as it had happened before, and the giants and the birds were satisfied, and made gentle by the meat. When they came to the castle, the white horse told Ferdinand the Faithful that he must go in, and that on the table in the princess's bed-room lay the writings. And Ferdinand the Faithful went in, and fetched them. When they were on the lake, he let his pen fall into the water; then said the white horse, "Now I cannot help thee at all." But he remembered his flute, and began to play on it, and the fish came with the pen in its mouth, and gave it to him. So he took the writings to the castle, where the wedding was celebrated.
The Queen, however, did not love the King because he had no nose, but she would have much liked to love Ferdinand the Faithful. Once, therefore, when all the lords of the court were together, the Queen said she could do feats of magic, that she could cut off any one's head and put it on again, and that one of them ought just to try it. But none of them would be the first, so Ferdinand the Faithful, again at the instigation of Ferdinand the Unfaithful, undertook it and she hewed off his head, and put it on again for him, and it healed together directly, so that it looked as if he had a red thread round his throat. Then the King said to her, "My child, and where hast thou learnt that?" - "Yes," she said, "I understand the art; shall I just try it on thee also?" - "Oh, yes," said he. But she cut off his head, and did not put it on again; but pretended that she could not get it on, and that it would not keep fixed. Then the King was buried, but she married Ferdinand the Faithful.

He, however, always rode on his white horse, and once when he was seated on it, it told him that he was to go on to the heath which he knew, and gallop three times round it. And when he had done that, the white horse stood up on its hind legs, and was changed into a King's son.
Er waren eens een man en een vrouw, ze waren rijk, maar zolang ze rijk waren, hadden ze geen kinderen, maar toen werden ze arm, en toen kregen ze een kleine jongen. Maar ze konden er niemand bij krijgen, die peet wou zijn en de man zei, dat hij dan maar naar een ander dorp zou gaan om te zien of hij daar geen peet kon krijgen. Terwijl hij onderweg was, kwam hij een arme man tegen, en die vroeg hem waar hij naar toe moest, en hij zei dat hij naar een ander dorp wou gaan om te zien of hij geen peet kon krijgen voor zijn zoontje, hij was arm en geen mens wou bij hem peet staan. "O," zei de arme man, "jij bent arm, ik ben arm, ik wil je peetvader wel zijn, maar ik ben zó arm, dat ik 't kind niets geven kan; maar ga maar naar de baker en zeg haar dat ze met 't kind maar eens naar de kerk moet komen." Ze kwamen gezamenlijk naar de kerk, en de bedelaar was er al en hij gaf aan het kind de naam: Ferdinand de trouwe.
Ze kwamen daarna weer uit de kerk, en de bedelaar zei: "Ga nu maar naar huis, ik kan niets geven, en jullie moeten mij ook niets geven." Maar de baker gaf hij een sleutel en hij zei dat ze die, als ze weer thuis was, aan de vader geven moest, en hij moest hem bewaren tot 't kind veertien jaar oud was, en dan moest hij de hei opgaan en daar was een slot, en daar paste die sleutel in, en wat daarin was zou hem toebehoren. Toen het kind zeven jaar was geworden en flink was gegroeid, ging het eens met andere jongens spelen, en de één had nog meer van z'n peetvader gekregen dan de ander, maar hij had niets te vertellen, en daarom begon hij te huilen en liep naar huis en zei tegen zijn vader: "Heb ik dan niks van mijn peet gekregen?" - "O ja," zei de vader, "zeker, je hebt een sleutel gekregen, en als er op de hei een slot is, ga er dan maar naar toe en open het." Toen ging hij erheen, maar er was nergens een slot te horen of te zien. Zeven jaar later toen hij veertien was, ging hij er nog eens heen, en toen was er wél een slot. Hij stak de sleutel erin, draaide hem om, maar er was niets binnenin, dan 'n schimmel. Daar was de jongen nu zo dolblij mee, dat hij een paard had, dat hij er meteen op ging zitten en naar zijn vader reed. "Nu heb ik ook een paard, nu kan ik ook op reis gaan," zei hij. Hij trok weg, en toen hij onderweg was, lag er een schrijfpen op de weg, en hij wou hem eerst op rapen, maar toen dacht hij weer bij zichzelf: "Och, je moest hem maar laten liggen, waar je heengaat is vast wel een pen, als je er één nodig hebt." Maar terwijl hij weggaat, roept er iemand achter hem: "Ferdinand, neem 'm mee." Hij kijkt om, maar ziet niets, maar hij gaat toch weer terug en raapt hem op. Na een poos rijden, komt hij langs een beekje, en daar lag een vis aan de oever, happend en snakkend naar lucht en hij zegt: "Wacht maar, visje, ik zal je helpen om weer in 't water te komen," en hij pakt hem bij zijn staart en gooit hem in 't water. Daar stak de vis z'n kop uit 't water en zei: "Nu je mij uit de brand geholpen hebt, zal ik je een fluitje geven; als je in nood bent, fluit er dan op, dan zal ik je helpen. En als je soms eens wat in 't water hebt laten vallen, fluit dan maar, dan geef ik het je wel aan." Hij rijdt weer verder, en daar komt 'n mens naar 'm toe en die vraagt waar hij heen moet. "Nu, naar 't naaste dorp." - "Hoe of hij dan heette?" - "De trouwe Ferdinand." - "Zo, dan hebben we haast dezelfde naam, ik heet de ontrouwe Ferdinand." En zo trokken ze samen naar het naaste dorp naar de herberg. Nu was het wel erg, dat die ontrouwe Ferdinand alles wist, wat de ander gedacht had en wilde doen; en dat wist hij door allerlei kunsten. In de herberg was een aardig meisje, met een eerlijk gezicht en ze gedroeg zich aardig, ze werd verliefd op de trouwe Ferdinand, want dat was ook een aardige kerel, en ze vroeg hem waar hij naar toe wou. "O, hij wou zo'n beetje rondreizen." Ze zei dat hij dan daar nog maar wat blijven moest, d'r was hier in 't land een koning en die had wel 'n bediende of een voorrijder nodig, daar kon hij dan dienst nemen. Hij antwoordde dat hem dat niet goed afging, naar iemand toegaan en zichzelf aanbieden. Het meisje zei: "O, dat zal ik dan wel doen." En zo ging ze meteen naar de koning en zei, dat ze een aardige dienaar voor hem had. Daar wou hij wel van horen en liet hem bij zich komen en wilde hem wel hebben. Maar hij wou 't liefst voorrijder zijn, want waar zijn paard was, wou hij zelf zijn, en toen nam de koning hem ook als voorrijder. Toen de ontrouwe Ferdinand daar van hoorde, zei hij tegen het meisje: "Zeg, help je mij dan niet?" - "Wel," zei het meisje, "jou wil ik ook wel helpen." Ze dacht: "Je moet hem te vriend houden, want hij is niet te vertrouwen." Maar ze ging naar de koning en besprak hem ook als bediende, en de koning was er tevreden mee.
Als nu 's morgens de koning zijn pak aantrok, jammerde hij altijd: "O, als ik toch mijn liefste maar bij me had." De ontrouwe Ferdinand was evenwel altijd de trouwe Ferdinand slecht gezind, en toen de koning weer eens zo aan 't jammeren was, toen zei hij: "U hebt immers die voorrijder, stuur hem erheen; hij moet haar gaan halen, en als 't hem niet lukt, moet hem z'n hoofd voor z'n voeten gelegd worden." Nu liet de koning de trouwe Ferdinand bij zich komen en hij vertelde hem dat hij een liefste had en die moest hij hem terugbezorgen, en als hij het niet deed, moest hij sterven.
De trouwe Ferdinand ging naar de stal, naar zijn schimmel en nu was hij het, die jammerde: "O, ik ongelukkig mensenkind." Iemand achter hem riep: "Ferdinand, waarom dat gejammer?" Hij keek om, maar hij zag niemand en jammerde steeds: "O, mijn beste schimmel, nu moet ik je verlaten en ik moet sterven." Toen riep de stem weer: "Trouwe Ferdinand, waarom dat gejammer?" Nu merkte hij pas dat zijn schimmeltje hem die vraag stelde. "Doe jij dat, schimmeltje? Kan jij praten?" En weer zei hij: "Ik moet daar en daar naar toe en de bruid halen, weet jij ook hoe ik dat aan moet pakken?" Nu antwoordde de schimmel: "Ga nog eens naar de koning, en zeg hem: als hij je wil geven wat je hebben moet, dan zul je haar brengen: hij moet 'n schip vol vlees en een schip vol brood brengen en dan zal het lukken; want op het water zijn de grote reuzen, en als je voor hun geen vlees meebrengt, dan verscheuren ze je, en dan zijn er de grote vogels, en die pikken je je ogen uit je hoofd, als je geen brood meebrengt." Toen liet de koning alle slagers in het land slachten en alle bakkers bakken, zodat de schepen vol werden. En toen ze vol waren, zei de schimmel tot de trouwe Ferdinand: "Ga nu maar op me zitten, en trek met me naar het schip. En als dan de reuzen komen, dan zeg je:

"Stil maar, mijn lieve reusjes,
ik heb aan u gedacht,
en ik heb u wat meegebracht!"

En als de vogels komen, dan zeg je:

"Stil maar, mijn lieve vogeltjes,
ik heb aan u gedacht,
en ik heb u wat meegebracht!"

Dan doen ze je niks. En als je dan bij het slot komt, helpen de reuzen je; je gaat het slot in en neemt een paar reuzen mee; de prinses ligt er te slapen, maar je mag haar niet wakker maken. De reuzen moeten haar met bed en al optillen en naar 't schip dragen." En nu gebeurde alles, zoals het schimmeltje gezegd had. Aan de reuzen en de vogels gaf de trouwe Ferdinand, wat hij voor hen had meegebracht, toen waren de reuzen heel gewillig en brachten de prinses slapend in haar bed naar de koning. Maar toen ze bij de koning kwam, zei ze dat ze niet leven kon, of ze moest haar schriften hebben en die waren op haar kasteel blijven liggen. Toen werd de trouwe Ferdinand – op aanwijzing van de ontrouwe Ferdinand – weer geroepen, en de koning zei hem dat hij de schriften van de prinses nog van het slot moest halen, of hij moest sterven. Nu ging hij weer naar de stal, begon er te huilen en zei: "Och mijn lief schimmeltje, nu moet ik al weer weg, hoe zullen we dat doen?" Toen zei de schimmel: "Dan moesten ze 't schip nog eens vol laden." En het ging weer net zo als de vorige keer, en de reuzen en de vogels werden door het vlees verzadigd en tot rust gebracht. Toen hij bij het slot kwam, zei de schimmel tegen hem, dat hij er naar binnen moest gaan; naar de slaapkamer van de prinses, en daar op tafel lagen de schriften. De trouwe Ferdinand gaat weer op reis en het lukt hem. Maar toen ze op zee waren, liet hij zijn schrijfpen in zee vallen, en toen zei de schimmel: "Maar"nu kan ik je niet verder helpen." Toen viel hem het geval in van dat fluitje, en hij begon erop te fluiten en daar kwam de vis en had de schrijfpen in z'n bek en gaf hem die. Hij bracht de schriften naar het slot en nu werd er bruiloft gehouden.
Maar de koningin mocht de koning niet lijden, want hij had geen neus, en de trouwe Ferdinand vond ze wel aardig. Toen nu eens op een keer alle heren van het hof samen waren, vertelde de koningin dat ze ook kunststukjes kende, ze kon iemand 't hoofd afhakken en weer opzetten, iemand moest het maar eens proberen. Maar niemand wilde de eerste zijn, en toen moest de trouwe Ferdinand eraan geloven, – alweer op aanwijzing van de ontrouwe Ferdinand – en ze hakte hem 't hoofd af en zette 't hem weer op, en 't is ook meteen weer geheeld, alleen leek het of hij een draad om zijn hals had. De koning zei tegen haar: "Maar kind, waar heb je dat geleerd?" - "Ja," zei ze, "die kunst ken ik. Zal ik 't bij jou ook eens proberen?" - "Welja," zei hij. En toen hakte ze hem z'n hoofd af en zette 't niet weer op, ze deed of ze hem er niet meer op kan krijgen, en of hij niet vast wil zitten. Nu werd de koning begraven, maar zij trouwde met de trouwe Ferdinand.
Maar hij reed altijd op zijn schimmel, en toen hij daar eens op zat, zei die tegen hem: hij moest eens naar een andere heide toe; en hij wees hem die, en daar moest hij dan driemaal omheen jagen. En toen ze dat gedaan hadden, ging de schimmel op zijn achterpoten staan en veranderde in een prins.

Compare two languages:

Donations are welcomed & appreciated.

Thank you for your support.