ENGLISH

Ferdinand the faithful

TÜRKÇE

Sadık Ferdinand ile Nankör Ferdinand


Once on a time lived a man and a woman who so long as they were rich had no children, but when they were poor they had a little boy. They could, however, find no godfather for him, so the man said he would just go to another place to see if he could get one there. As he went, a poor man met him, who asked him where he was going. He said he was going to see if he could get a godfather, that he was poor, so no one would stand as godfather for him. "Oh," said the poor man, "you are poor, and I am poor; I will be godfather for you, but I am so ill off I can give the child nothing. Go home and tell the nurse that she is to come to the church with the child."
When they all got to the church together, the beggar was already there, and he gave the child the name of Ferdinand the Faithful.

When he was going out of the church, the beggar said, "Now go home, I can give you nothing, and you likewise ought to give me nothing." But he gave a key to the nurse, and told her when she got home she was to give it to the father, who was to take care of it until the child was fourteen years old, and then he was to go on the heath where there was a castle which the key would fit, and that all which was therein should belong to him. Now when the child was seven years old and had grown very big, he once went to play with some other boys, and each of them boasted that he had got more from his godfather than the other; but the child could say nothing, and was vexed, and went home and said to his father, "Did I get nothing at all, then, from my godfather?" - "Oh, yes," said the father, "thou hadst a key if there is a castle standing on the heath, just go to it and open it." Then the boy went thither, but no castle was to be seen, or heard of.

After seven years more, when he was fourteen years old, he again went thither, and there stood the castle. When he had opened it, there was nothing within but a horse, a white one. Then the boy was so full of joy because he had a horse, that he mounted on it and galloped back to his father. "Now I have a white horse, and I will travel," said he. So he set out, and as he was on his way, a pen was lying on the road. At first he thought he would pick it up, but then again he thought to himself, "Thou shouldst leave it lying there; thou wilt easily find a pen where thou art going, if thou hast need of one." As he was thus riding away, a voice called after him, "Ferdinand the Faithful, take it with thee." He looked around, but saw no one, then he went back again and picked it up. When he had ridden a little way farther, he passed by a lake, and a fish was lying on the bank, gasping and panting for breath, so he said, "Wait, my dear fish, I will help thee get into the water," and he took hold of it by the tail, and threw it into the lake. Then the fish put its head out of the water and said, "As thou hast helped me out of the mud I will give thee a flute; when thou art in any need, play on it, and then I will help thee, and if ever thou lettest anything fall in the water, just play and I will reach it out to thee." Then he rode away, and there came to him a man who asked him where he was going. "Oh, to the next place." Then what his name was? "Ferdinand the Faithful." - "So! then we have got almost the same name, I am called Ferdinand the Unfaithful." And they both set out to the inn in the nearest place.

Now it was unfortunate that Ferdinand the Unfaithful knew everything that the other had ever thought and everything he was about to do; he knew it by means of all kinds of wicked arts. There was, however, in the inn an honest girl, who had a bright face and behaved very prettily. She fell in love with Ferdinand the Faithful because he was a handsome man, and she asked him whither he was going. "Oh, I am just travelling round about," said he. Then she said he ought to stay there, for the King of that country wanted an attendant or an outrider, and he ought to enter his service. He answered he could not very well go to any one like that and offer himself. Then said the maiden, "Oh, but I will soon do that for you." And so she went straight to the King, and told him that she knew of an excellent servant for him. He was well pleased with that, and had Ferdinand the Faithful brought to him, and wanted to make him his servant. He, however, liked better to be an outrider, for where his horse was, there he also wanted to be, so the King made him an outrider. When Ferdinand the Unfaithful learnt that, he said to the girl, "What! Dost thou help him and not me?" - "Oh," said the girl, "I will help thee too." She thought, "I must keep friends with that man, for he is not to be trusted." She went to the King, and offered him as a servant, and the King was willing.

Now when the King met his lords in the morning, he always lamented and said, "Oh, if I had but my love with me." Ferdinand the Unfaithful was, however, always hostile to Ferdinand the Faithful. So once, when the King was complaining thus, he said, "You have the outrider, send him away to get her, and if he does not do it, his head must be struck off." Then the King sent for Ferdinand the Faithful, and told him that there was, in this place or in that place, a girl he loved, and that he was to bring her to him, and if he did not do it he should die.

Ferdinand the Faithful went into the stable to his white horse, and complained and lamented, "Oh, what an unhappy man I am!" Then someone behind him cried, "Ferdinand the Faithful, why weepest thou?" He looked round but saw no one, and went on lamenting; "Oh, my dear little white horse, now must I leave thee; now must I die." Then some one cried once more, "Ferdinand the Faithful, why weepest thou?" Then for the first time he was aware that it was his little white horse who was putting that question. "Dost thou speak, my little white horse; canst thou do that?" And again, he said, "I am to go to this place and to that, and am to bring the bride; canst thou tell me how I am to set about it?" Then answered the little white horse, "Go thou to the King, and say if he will give thou what thou must have, thou wilt get her for him. If he will give thee a ship full of meat, and a ship full of bread, it will succeed. Great giants dwell on the lake, and if thou takest no meat with thee for them, they will tear thee to pieces, and there are the large birds which would pick the eyes out of thy head if thou hadst no bread for them." Then the King made all the butchers in the land kill, and all the bakers bake, that the ships might be filled. When they were full, the little white horse said to Ferdinand the Faithful, "Now mount me, and go with me into the ship, and then when the giants come, say,


"Peace, peace, my dear little giants,
I have had thought of ye,
Something I have brought for ye;"
and when the birds come, thou shalt again say,

"Peace, peace, my dear little birds,
I have had thought of ye,
Something I have brought for ye;"
then they will do nothing to thee, and when thou comest to the castle, the giants will help thee. Then go up to the castle, and take a couple of giants with thee. There the princess lies sleeping; thou must, however, not awaken her, but the giants must lift her up, and carry her in her bed to the ship." And now everything took place as the little white horse had said, and Ferdinand the Faithful gave the giants and the birds what he had brought with him for them, and that made the giants willing, and they carried the princess in her bed to the King. And when she came to the King, she said she could not live, she must have her writings, they had been left in her castle. Then by the instigation of Ferdinand the Unfaithful, Ferdinand the Faithful was called, and the King told him he must fetch the writings from the castle, or he should die. Then he went once more into the stable, and bemoaned himself and said, "Oh, my dear little white horse, now I am to go away again, how am I to do it?" Then the little white horse said he was just to load the ships full again. So it happened again as it had happened before, and the giants and the birds were satisfied, and made gentle by the meat. When they came to the castle, the white horse told Ferdinand the Faithful that he must go in, and that on the table in the princess's bed-room lay the writings. And Ferdinand the Faithful went in, and fetched them. When they were on the lake, he let his pen fall into the water; then said the white horse, "Now I cannot help thee at all." But he remembered his flute, and began to play on it, and the fish came with the pen in its mouth, and gave it to him. So he took the writings to the castle, where the wedding was celebrated.
The Queen, however, did not love the King because he had no nose, but she would have much liked to love Ferdinand the Faithful. Once, therefore, when all the lords of the court were together, the Queen said she could do feats of magic, that she could cut off any one's head and put it on again, and that one of them ought just to try it. But none of them would be the first, so Ferdinand the Faithful, again at the instigation of Ferdinand the Unfaithful, undertook it and she hewed off his head, and put it on again for him, and it healed together directly, so that it looked as if he had a red thread round his throat. Then the King said to her, "My child, and where hast thou learnt that?" - "Yes," she said, "I understand the art; shall I just try it on thee also?" - "Oh, yes," said he. But she cut off his head, and did not put it on again; but pretended that she could not get it on, and that it would not keep fixed. Then the King was buried, but she married Ferdinand the Faithful.

He, however, always rode on his white horse, and once when he was seated on it, it told him that he was to go on to the heath which he knew, and gallop three times round it. And when he had done that, the white horse stood up on its hind legs, and was changed into a King's son.
Bir zamanlar zengin bir karı kocanın çocukları yoktu, ama fakir düştüklerinde küçük bir oğulları oldu. Ancak ona vaftiz babası olacak birini bulamadılar. Bunun üzerine adam başka bir kasabaya gidip bakacağını, belki birini bulabileceğini söyleyerek evden ayrıldı.

Bir süre yol aldıktan sonra fakir bir adamla karşılaştı. Adam ona nereye gittiğini sordu. O da bir vaftiz babası aramaya çıktığını, ancak kendisi çok fakir olduğu için kimsenin bu işe yanaşmadığını söyledi.

Adam, "Bak, sen fakirsin, ben de fakirim. Vaftiz babası olmak isterim; ama öyle fakirim ki, çocuğa bir şey veremem. Sen şimdi eve dön, ebeye söyle, çocuğu alıp kiliseye getirsin" dedi.

Ebe oğlanla kiliseye vardığında fakir adam oradaydı; çocuğa Sadık Ferdinand adını verdi.

Kiliseden çıktıktan sonra dilenci onlara, "Hadi şimdi eve gidin. Size hiçbir şey veremem, siz de bana bir şey vermeyin" dedi.

Ama ebeye bir anahtar vererek ona, eve gidince bunu çocuğun babasına vermesini ve onun da çocuk on dört yaşına gelinceye kadar bu anahtarı saklamasını söyledi. Çocuk o yaşa basınca bozkıra çıkacak ve orada bir saray, kapısında da bir kilit görecekti; bu anahtar o kilide uyarsa saray onun olacaktı!

Neyse, oğlan yedi yaşına bastı ve adamakıllı gelişti. Bir keresinde başka çocuklarla oyun oynadı. Ama her bir çocuk vaftiz babalarından birbirinden güzel şeyler almıştı. Oğlan ağlayarak eve döndü ve babasına, "Ben vaftiz babamdan hiç mi bir şey almadım?" diye sordu.

"Aldın" dedi babası, "Sana bir anahtar bıraktı. Bozkırda bir saray görürsen oraya git, bu anahtarla kapısını aç!"

Çocuk oraya gitti, ama ne bir saray gördü ne de duydu.

Aradan yedi yıl geçti, oğlan on dört yaşına basınca yine oraya gidince bir saray gördü. Kapısını anahtarla açınca içerde bir at gördü. Kır bir attı bu! Oğlan bir at sahibi olduğu için o kadar sevindi ki, hemen ona binerek babasının yanına vardı: "Artık bir kır atım var, dünyayı gezmek istiyorum" dedi.

Ve evden ayrıldı. Yolunun üzerinde bir kalem tüyü gördü. Önce eğilip almak istedi, ama sonra, "Bırak kalsın, gerekirse gideceğin yerde nasılsa bir tane bulursun" diye düşündü.

Böyle giderken ardından biri seslendi: "Sadık Ferdinand, al onu yanına." Etrafına bakındı, ama kimseyi göremedi. Geri döndü, kalem tüyünü yerden aldı. Bir süre at sürdükten sonra bir su kenarına vardı. Sahilde bir balık havasız katmışçasına soluyup duruyordu.

"Dur bekle! Sana yardım edeyim de yine suda yüz balıkçık" diyerek onu kuyruğundan yakaladığı gibi suya fırlattı.

Balık kafasını sudan çıkararak, "Beni bataklıktan kurtardığın için sana bir flüt hediye etmek istiyorum. Bir gün suya düşersen onu çalarsın, ben hemen gelir seni sudan çıkarırım" dedi.

Ve oğlan yoluna devam etti. Derken biriyle karşılaştı; adam ona nereye gittiğini sordu. "Şey, en yakın kasabaya" diye cevap verdi. Adam onun adını sordu. "Sadık Ferdinand" dedi oğlan.

"Bak hele" dedi adam, "İsimlerimiz benziyor. Benimki de Nankör Ferdinand." Ve birlikte en yakın kasabadaki bir hana gittiler.

İşin kötü tarafı Nankör Ferdinand Sadık Ferdinand'ın ne düşündüğünü ve ne istediğini önceden biliyordu; bunun için kötü yöntemlere başvuruyordu.

Ancak bulundukları handa namuslu ve dürüst bir kız vardı; temiz yüzlüydü ve de güzeldi. Sadık Ferdinand'a aşık oluverdi, çünkü oğlan yakışıklıydı. Kız ona nereye gitmek istediğini sordu. Sadık Ferdinand dünyayı dolaşacağını söyledi, ama kız burada kalması için ısrar etti. Çünkü o yörenin kralı kendine bir uşak ya da iyi bir at binicisi arıyordu. Delikanlı oraya başvurmalıydı! Oğlan gitmeye pek yanaşmadı. Kız, "Senin yerine ben gideyim" dedi. Nitekim kralın huzuruna çıkarak ona, yanında uşak olarak çalışacak iyi birini tanıdığını söyledi. Kralın işine geldi bu. Oğlanın gelmesini ve onu uşak olarak alacağını söyledi.

Ancak oğlan binici olmak istiyordu, çünkü kır atı neredeyse o da oradaydı! Bunun üzerine kral onu binici yaptı.

Nankör Ferdinand bunu duyunca kıza, "Bak hele! Ona yardım edersin de bana etmezsin ha" dedi.

"Şey, sana da yardım etmek isterim" diyen kız, onun tehlikeli biri olduğunu ve kızdırmaya gelmeyeceğini düşündü.

Ve kralın huzuruna çıkarak onu da uşak olarak önerdi. Kral kabul etti.

Sabahları Nankör Ferdinand giysilerini giydirirken kral hep, "Ah, keşke sevgilim de yanımda olsa" diye sızlanıp duruyordu.

Aslında Nankör Ferdinand Sadık Ferdinand'a düşmandı. Ve kral yine böyle sızlanınca Nankör Ferdinand, "Sizin biniciniz var ya, gönderin onu. Sevgilinizi alıp getirsin; bunu yapmazsa kafasını uçurun" dedi.

Kral Sadık Ferdinand'ı çağırttı ve ona falanca yerde bir sevgilisi olduğunu, onu alıp getirmesini, aksi halde öldürüleceğini söyledi.

Sadık Ferdinand ahıra, kır atının yanına giderek, "Ah, ben ne talihsiz çocukmuşum" diye ağlayıp sızlamaya başladı.

Birden arka taraftan, "Sadık Ferdinand, niye ağlıyorsun?" diyen bir ses işitti. Etrafına bakındı, ama kimseyi göremeyince sızlanmaya devam etti. "Ah benim kır atım, artık seni yalnız bırakmak zorundayım, çünkü ölmem gerekecek."

Derken aynı sesi işitti. "Sadık Ferdinand, niye ağlıyorsun?"

İşte o zaman konuşanın kendi atı olduğunu anladı: "Sen misin, kır atım? Konuşabiliyor musun sen?" diyerek devam etti. "Ben bilmem nereye gidip kralın nişanlısını bulup getirecekmişim. Bunu nasıl yapacağımı biliyor musun?"

Kır at şöyle cevap verdi: "Git krala, ihtiyacın olduğu şeyleri sana verirse sevgilisini bulup getireceğini söyle. Eğer sana bir gemi dolusu etle bir gemi dolusu ekmek verirse bu iş olur de! Çünkü denizde koskoca devler var, onlara et götürmezsen seni paramparça ederler. Ayrıca orada koskoca kuşlar var, onları da ekmekle beslemezsen gözünü çıkarırlar."

Bunun üzerine kral ülkedeki tüm kasapları seferber ederek et kestirdi, tüm fırıncılara da bir gemi dolusu ekmek pişirtti.

Gemilere et ve ekmek yüklendikten sonra kır at sadık Ferdinand'a şöyle dedi: "Şimdi bin sırtıma, seni gemiye götüreyim. Karşına devler çıkarsa şunları söyle:

Sakin olun sevgili devler,
Size getirdim neler neler!

Kuşlar gelirse onlara da şöyle de:

Sevgili kuşlar, sakin olun
Etrafıma şöyle bir dolun;
Yem seçerken düşündüm,
Sizleri görünce güldüm.

O zaman sana bir şey yapmazlar ve saraya vardığında devler sana yardım eder. Neyse, sen saraya gidersin, yanına da iki dev alırsın. Prensesi o sarayda uyuyor göreceksin. Ama sakın onu uyandırma. Devler onu yatağıyla birlikte gemiye taşısın."

Ve her şey kır atın dediği gibi oldu. Sadık Ferdinand yanında getirdiklerini devlere ve kuşlara dağıttı. Bunun üzerine devler kendi istekleriyle prensesi yatağıyla birlikte gemiye taşıdı.

Hepsi kralın yanına vardığında prenses yazıları olmadan yaşayamayacağını söyledi; kendi eliyle yazdığı şiirler falan sarayda kalmıştı. Nankör Ferdinand'ın kışkırtmalarıyla Sadik Ferdinand kralın huzuruna çağrıldı. Kral ona bu yazıları gidip o saraydan alarak getirmesini, aksi halde ölüme mahkûm edileceğini söyledi. Oğlan ahıra giderek ağlamaya başladı: "Ah benim kır atım, yine gitmem gerekiyor. Ama bu işin altından nasıl kalkacağım ben?"

Kır at ona yine gemiyi et ve ekmekle yüklemesini söyledi. Her şey geçen seferki gibi oldu; devler de kuşlar da karınları doyurularak yatıştırıldı.

Saraya vardıklarında kır at oğlana içeri girmesini ve prensesin yatak odasındaki masadan yazıları almasını önerdi.

Sadık Ferdinand oraya giderek yazıları aldı. Ama gemideyken kalem tüyünü denize düşürdü.

Kır at, "Bu konuda sana yardım edemem" dedi.

Oğlanın aklına flüt geldi; hemen üfleyerek çalmaya başladı; aynı anda balık ağzında tuttuğu tüyü ona verdi. Daha sonra oğlan yazıları düğünün yapıldığı saraya getirdi.

Ancak kraliçe kralı sevmiyordu, çünkü adamın burnu yoktu. O Sadık Ferdinand'dan çok hoşlanıyordu.

Saray erkânının toplandığı bir günde kraliçe marifetlerini göstermek istedi. Birinin kellesini uçurduktan sonra onu yine yerine takabilirmiş! Denemek isteyen varsa beri gelsinmiş! Ancak hiç kimse bu işe yanaşmadı. Sonunda yine nankör Ferdinand'ın kışkırtması sonucu kabak Sadık Ferdinand'ın başına patladı!

Kraliçe onun kafasını baltayla kopardı, sonra yine yerine oturttu. Ve yara hemen kapanıverdi, sanki boynuna kırmızı fular takmış gibi gözüküyordu.

Kral, "Bunu nerede öğrendin şekerim?" diye sordu.

"Öğrendim işte, bu bir sanattır. Senin üzerinde de deneyeyim mi?"

"Evet, dene bakalım!"

Kraliçe kralın kafasını kopardı, ama yerine oturtmadı; oturtur gibi yaptı, sonra bir türlü olmuyor gibilerinden numara yaptı.

Kral toprağa verildi, karısı da Sadık Ferdinand'la evlendi.

Ama Sadık Ferdinand her zaman kır atına bindi ve bir defasında atına atladığında, at ona göstereceği başka bir bozkıra gitmesi ve orada üç kez avlanması gerektiğini söyledi.

Sadık Ferdinand söyleneni yapar yapmaz kır at arka ayakları üzerinde şaha kalktı ve bir prense dönüştü.




Compare two languages:













Donations are welcomed & appreciated.


Thank you for your support.