The boots of buffalo-leather


Çizmeli Kardeş

A soldier who is afraid of nothing, troubles himself about nothing. One of this kind had received his discharge, and as he had learnt no trade and could earn nothing, he travelled about and begged alms of kind people. He had an old waterproof on his back, and a pair of riding-boots of buffalo-leather which were still left to him. One day he was walking he knew not where, straight out into the open country, and at length came to a forest. He did not know where he was, but saw sitting on the trunk of a tree, which had been cut down, a man who was well dressed and wore a green shooting-coat. The soldier shook hands with him, sat down on the grass by his side, and stretched out his legs. "I see thou hast good boots on, which are well blacked," said he to the huntsman; "but if thou hadst to travel about as I have, they would not last long. Look at mine, they are of buffalo-leather, and have been worn for a long time, but in them I can go through thick and thin." After a while the soldier got up and said, "I can stay no longer, hunger drives me onwards; but, Brother Bright-boots, where does this road lead to?" - "I don't know that myself," answered the huntsman, "I have lost my way in the forest." - "Then thou art in the same plight as I," said the soldier; "birds of a feather flock together, let us remain together, and seek our way." The huntsman smiled a little, and they walked on further and further, until night fell. "We do not get out of the forest," said the soldier, "but there in the distance I see a light shining, which will help us to something to eat." They found a stone house, knocked at the door, and an old woman opened it. "We are looking for quarters for the night," said the soldier, "and some lining for our stomachs, for mine is as empty as an old knapsack." - "You cannot stay here," answered the old woman; "this is a robber's house, and you would do wisely to get away before they come home, or you will be lost." - "It won't be so bad as that," answered the soldier, "I have not had a mouthful for two days, and whether I am murdered here or die of hunger in the forest is all the same to me. I shall go in." The huntsman would not follow, but the soldier drew him in with him by the sleeve. "Come, my dear brother, we shall not come to an end so quickly as that!" The old woman had pity on them and said, "Creep in here behind the stove, and if they leave anything, I will give it to you on the sly when they are asleep." Scarcely were they in the corner before twelve robbers came bursting in, seated themselves at the table which was already laid, and vehemently demanded some food. The old woman brought in some great dishes of roast meat, and the robbers enjoyed that thoroughly. When the smell of the food ascended the nostrils of the soldier, he said to the huntsman, "I cannot hold out any longer, I shall seat myself at the table, and eat with them." thou wilt bring us to destruction," said the huntsman, and held him back by the arm. But the soldier began to cough loudly. When the robbers heard that, they threw away their knives and forks, leapt up, and discovered the two who were behind the stove. "Aha, gentlemen, are you in the corner?" cried they, "What are you doing here? Have you been sent as spies? Wait a while, and you shall learn how to fly on a dry bough." - "But do be civil," said the soldier, "I am hungry, give me something to eat, and then you can do what you like with me." The robbers were astonished, and the captain said, "I see that thou hast no fear; well, thou shalt have some food, but after that thou must die." - "We shall see," said the soldier, and seated himself at the table, and began to cut away valiantly at the roast meat. "Brother Brightboots, come and eat," cried he to the huntsman; "thou must be as hungry as I am, and cannot have better roast meat at home," but the huntsman would not eat. The robbers looked at the soldier in astonishment, and said, "The rascal uses no ceremony." After a while he said, "I have had enough food, now get me something good to drink." The captain was in the mood to humour him in this also, and called to the old woman, "Bring a bottle out of the cellar, and mind it be of the best." The soldier drew the cork out with a loud noise, and then went with the bottle to the huntsman and said, "Pay attention, brother, and thou shalt see something that will surprise thee; I am now going to drink the health of the whole clan." Then he brandished the bottle over the heads of the robbers, and cried, "Long life to you all, but with your mouths open and your right hands lifted up," and then he drank a hearty draught. Scarcely were the words said than they all sat motionless as if made of stone, and their mouths were open and their right hands stretched up in the air. The huntsman said to the soldier, "I see that thou art acquainted with tricks of another kind, but now come and let us go home." - "Oho, my dear brother, but that would be marching away far too soon; we have conquered the enemy, and must first take the booty. Those men there are sitting fast, and are opening their mouths with astonishment, but they will not be allowed to move until I permit them. Come, eat and drink." The old woman had to bring another bottle of the best wine, and the soldier would not stir until he had eaten enough to last for three days. At last when day came, he said, "Now it is time to strike our tents, and that our march may be a short one, the old woman shall show us the nearest way to the town." When they had arrived there, he went to his old comrades, and said, "Out in the forest I have found a nest full of gallows' birds, come with me and we will take it." The soldier led them, and said to the huntsman, "Thou must go back again with me to see how they shake when we seize them by the feet." He placed the men round about the robbers, and then he took the bottle, drank a mouthful, brandished it above them, and cried, "Live again." Instantly they all regained the power of movement, but were thrown down and bound hand and foot with cords. Then the soldier ordered them to be thrown into a cart as if they had been so many sacks, and said, "Now drive them straight to prison." The huntsman, however, took one of the men aside and gave him another commission besides. "Brother Bright-boots," said the soldier, "we have safely routed the enemy and been well fed, now we will quietly walk behind them as if we were stragglers!" When they approached the town, the soldier saw a crowd of people pouring through the gate of the town who were raising loud cries of joy, and waving green boughs in the air. Then he saw that the entire body-guard was coming up. "What can this mean?" said he to the huntsman. "Dost thou not know?" he replied, "that the King has for a long time been absent from his kingdom, and that to-day he is returning, and every one is going to meet him." - "But where is the King?" said the soldier, "I do not see him." - "Here he is," answered the huntsman, "I am the King, and have announced my arrival." Then he opened his hunting-coat, and his royal garments were visible. The soldier was alarmed, and fell on his knees and begged him to forgive him for having in his ignorance treated him as an equal, and spoken to him by such a name. But the King shook hands with him, and said, "Thou art a brave soldier, and hast saved my life. Thou shalt never again be in want, I will take care of thee. And if ever thou wouldst like to eat a piece of roast meat, as good as that in the robber's house, come to the royal kitchen. But if thou wouldst drink a health, thou must first ask my permission."
Hiçbir şeyden korkmayan bir asker hiçbir şeyi de umursamıyordu. Ordudan ayrıldıktan sonra, hiçbir meslek öğrenmediği için para kazanamadı; orada burada dolaşıp işi dilenciliğe kadar vardırdı.

Üzerine eski bir yağmurluk çekti; manda derisinden yapılma çizmelerini giydi.

Bu şekilde dağ taş demeden yollara düştü; tarlalardan geçti, patikalardan yürüdü, derken bir ormana vardı. Önce nerede olduğunu anlamadı, ama kesilmiş bir ağacın kütüğünde oturan iyi giyimli bir adam gördü. Adam yeşil renkte bir avcı ceketi giymişti.

Asker onunla tokalaşarak yanına, çimenler üzerine oturdu ve bacaklarını uzattı.

"Bakıyorum, çizmelerin çok güzel! Pırıl pırıl parlıyor" dedi avcıya. "Ama benim gibi çok yol yürürsen dayanmaz onlar. Benimkilere bak, manda derisinden; yıllardır kullanıyorum dağ taş demeden!"

Bir süre sonra asker ayağa kalkarak şöyle dedi: "Burada daha fazla kalamam. Karnım acıktı! Söylesene Çizmeli Kardeş, bu yol nereye gider?"

"Ben de bilmiyorum" diye cevap verdi avcı. "Ormanda yolumu kaybettim."

"Benim başıma gelen senin başına da gelmiş" dedi asker. "Aynı kaderi paylaşıyoruz demektir. İstersen birlikte yola çıkalım."

Avcı hafifçe güldü; sonra beraber yola koyuldular. Gittiler, gittiler, derken karanlık bastırdı.

"Bu ormandan çıkamayacağız" dedi asker. "Ama uzakta bir ışık görüyorum, orada yemek de buluruz belki."

Taştan yapılma bir eve vardılar ve kapıyı çaldılar. Bir kocakarı kapıyı açtı.

"Yatacak bir yer arıyoruz" dedi asker. "Biraz da yiyecek bir şey, çünkü karnım zil çalıyor!"

"Burada kalamazsınız" diye cevap verdi kocakarı: "Burası haydut yatağıdır; aklınız varsa, onlar dönmeden kaçarsınız; yoksa sizi bulurlarsa hapı yutarsınız!"

"Boş versene sen! İki günden beri mideme bir şey girmedi; ha burada ölmüşüm, ha ormanda, ne fark eder ki! Ben içeri giriyorum" dedi asker.

Avcı girmek istemedi, ama asker onu kolundan çekerek, "Gel, arkadaş, postu kolay deldirtmeyiz" dedi.

Kocakarı onlara acıdı. "Şu sobanın arkasına saklanın; onlar yemek yiyip uyuduktan sonra size bir şeyler verebilirim" dedi.

Tam o köşeye çekilmişlerdi ki, on iki haydut içeri daldı; hazır sofraya oturdular, arsız arsız yemek istediler.

Kocakarı onlara bir tepsi içinde kızarmış et getirdi; haydutlar yemeğe saldırdı.

Asker et kokusu burnuna gelince avcıya, "Daha fazla dayanamayacağım, kalkıp ben de onlarla yiyeceğim" dedi.

"Canımızı tehlikeye atıyorsun" diyen avcı onu kolundan tuttu. Ama asker yüksek sesle öksürmeye başladı.

Bunu duyan haydutlar çatalı bıçağı bir yana bırakarak yerlerinden fırladı ve sobanın arkasında saklananı buldular.

"Ooo, beylere de bakın hele! Ne arıyorsunuz burada? Casusluğa mı çıktınız yoksa? Bekleyin de, size ağaçta sallanmayı öğretelim" dediler.

"Ağır olun bakalım" diye karşılık verdi asker. "Benim karnım aç, önce yemek verin, sonra ne isterseniz onu yapın."

Haydutlar şaşırdı. Şefleri, "Bakıyorum korkmuyorsun! Güzel! Yemek verelim, ama sonra öleceksin!"

"Görürüz" diyen asker masaya oturdu ve hiç korkmadan kızartmaya el attı. Avcıya dönerek, "Gel, çizmeli kardeş, sen de ye! Benim kadar acıkmışsındır, kendi evinde bile bundan daha iyisini bulamazsın" dedi.

Haydutlar askere şaşkınlıkla baktılar ve "Herif hiç tınlamıyor be" dediler.

Sonra asker, "Yemek iyiymiş. Şimdi içecek bir şey getirin" dedi.

Haydut şefi keyiflendi, bu küstahlığı da sineye çekerek kocakarıya seslendi: "Mahzenden bir şişe şarap getir, en iyisinden" dedi.

Asker şişenin mantarını ses çıkartacak şekilde çıkarırken, "Bak, çizmeli kardeş, buna bayılacaksın! Buradaki eşdostun şerefine içiyorum" dedi ve şişeyi haydutların başı üzerinde gezdirerek: "Hepiniz çok yaşayın, ama şimdi ağzınızı açıp sağ elinizi havaya kaldırın" diye ekledi. Bu sözler ağzından çıkar çıkmaz haydutların hepsi hareketsiz kaldı. Hepsi taşlaşmıştı; ağızları açıktı ve sağ elleri havaya kalkmıştı.

Avcı askere, "Bakıyorum, çok marifetlisin! Hadi eve gidelim" dedi.

"Ohoo, acele ediyorsun be çizmeli kardeş! O kadar erken gitmeyelim. Düşmanı yendik, şimdi ganimete bakalım. Herifler ağızları açık, bize bakıyor, ama ben izin vermedikçe kımıldayamazlar. Gel, ye, iç" diye karşılık verdi asker.

Kocakarı bir şişe şarap daha getirdi ve asker üç günlük yiyeceği bir oturuşta bitirdikten sonra sofradan ancak kalktı.

"Hadi artık kirişi kıralım. Kestirmeden gitmeden önce kocakarıya şehrin yolunu soralım" dedi.

Şehre vardıklarında asker eski arkadaşlarıyla buluştu:

"Ormanda bir haydut yuvası buldum, gelin de şunları kodese tıkalım" dedi. Sonra arkadaşlarını oraya götürdü. Bu arada avcıya, "Sen de gel bak, onları ayaklarından bağlarken nasıl debelenecekler, görürsün" dedi. Arkadaşları haydutları çember içine aldıktan sonra asker şarap şişesini eline alarak bir yudum içti. Sonra şişesini onların başları üzerinde gezdirirken, "Hepinizin şerefine!" diye seslendi. Aynı anda hepsi hareket etmeye başladı, ama muhafızlar hemen onları birer çuvala koyarak bir arabaya yükledi.

Asker, "Doğru hapishaneye götürün bunları" diye ekledi.

Ama avcı adamlardan birini yanına çağırarak ona bir şey söyledi.

"Çizmeli kardeş" dedi asker, "Düşmanın hakkından geldik, karnımızı doyurduk. Hadi şimdi rahat rahat yola koyulalım."

Şehre yaklaşırken asker, şehir surlarına bir sürü insanın toplandığını, hepsinin sevinç naraları attığını ve havalarda zeytin dalları salladıklarını gördü. Derken üzerlerine doğru bir muhafız alayı geldi.

"Ne oluyor yahu?" diye şaşırarak avcıya sordu.

"Uzun zamandan beri kral bu yöreden uzaktaydı; bilmiyor musun? Bugün geri dönüyor; herkes de onu karşılamaya çıkmış" diye cevap verdi avcı.

"İyi de, kral nerde peki?" diye sordu asker: "Ben görmüyorum."

"Burada" diye cevap veren avcı ceketini çıkardı; kraliyet elbisesi göründü. "Kral benim; gelişimi bildirmiştim" dedi.

Asker dehşet içinde kaldı, hemen yere diz çöktü ve ona sıradan bir insanmış gibi davrandığı için özür diledi.

Kral ona elini uzatarak şöyle dedi: "Sen cesur bir askersin; benim bayatımı kurtardın! Artık sıkıntı çekmeyeceksin, ben gerekeni yapacağım. Bir gün canın haydut yatağındaki gibi bir kızartma isterse saraya gel. Ama birinin şerefine içmeden önce benden izin almalısın!"

Compare two languages:

Donations are welcomed & appreciated.

Thank you for your support.